ارتقای سطح فناوری و جذب سرمایهگذاری ایدههای بسیار نابی است که البته تنها در بعد داخلی کشور مورد تحلیل قرار نمیگیرد بلکه در ارتباط با کشورهای دیگر و در سطح بینالمللی معنا پیدا میکند.
به عبارتی، ممکن است در داخل کشور با مازاد تولید روبهرو باشیم و نتوانیم با کشورهای دیگر مشارکت صادراتی کنیم آن زمان اتکا به فناوری و تولید تنها برای داخل معنایی ندارد. از اینرو، باید تزریق فناوری و گسترش کسبوکارهای جدید به نحوی باشد که با توانایی شرکتهای تولیدکننده داخلی همخوانی داشته باشد و در ادامه آن بتوانند جذب سرمایهگذاری برای تولید بیشتر داشته باشند؛ تولیدی که در زمینه محصولاتی باشد که بتواند تقاضای مصرفکنندگان را برآورده کند. بدیهی است اگر این قاعده رعایت شود، میتوان به گسترش رفاه و بهبود معیشت مردم دلخوش بود. نکته دیگر اینکه حجم ایجاد اشتغال و حتی تولید در کسبوکارهای نوینی که بیشتر با فضای مجازی ارتباط دارند بسیار کمتر از تولید کالا و خدماتی است که به صورت سنتی انجام میشود. هنوز کارخانههای ما سیستم بسیار پیشرفته ندارند و میتوان نتیجه گرفت که کسبوکارهای نوین نیز آنچنان سهمی در اشتغال و تولید به اندازه دیگر کشورها ندارند. این در حالی است که توسعه کسبوکارهای نوین به صورت مستقیم میتواند نیاز به اشتغال و بهبود معیشت مردم را برآورده کند. به عبارتی، مشکل اشتغال را در کشور ما صنایعی که تولید انبوه دارند بیشتر برطرف میکنند و هنوز سهم کسبوکارهای نوین در بهبود مشکلات بیکاری اندک است. صنایعی که نیروی کار بیشتر دارند و محصولات بیشتری به تبع آن تولید میکنند در دایره اشتغالزایی حرف بسیاری برای گفتن دارند. از اینرو، چندان که باید و شاید کسبوکارهای نوین جای خود را در دل بهبود معیشت مردم باز نکردهاند.
عبدالرضا امیرتاش - استاد دانشگاه