یکی از نکتههای ناگفتهای که درباره تولید محصولات و کالاهای پرتقاضا وجود دارد، موضوع تنوع تولید است. تنوعی که هدف نهایی آن جلب نظر مصرفکننده باشد. پیوسته نیز بر این مسئله تاکید میشود که محصولاتی میتوانند گوی رقابت را در بازار بربایند که در طراحی، تولید و عرضه، اصل خلاقیت در آنها لحاظ شود.
البته ممکن است اصل تنوع تولید در محتوا دچار بدفهمی یا خلط مفهومی شود؛ به این معنی که ممکن است گفته شود باید محصولات متنوع و نوآورانه تولید شود اما مطرح نشود که این میزان تنوع از توان برخی تولیدکنندگان خارج است یا تنوعی است که از خلاقیت چند تولیدکننده خبره برمیآید؛ به بیان دیگر میتوان گفت تولیدکنندگان در صنایع پرتقاضا باید نوآورانه عمل کنند. همچنین نمیتوان گفت برای جاانداختن فرهنگ تنوع تولید در بستر صنعتی لازم باشد تولیدکنندگان زیادی فعالیت کنند که دست آخر آنچنان تنوعی نیز ایجاد شود زیرا آنچه از این زنجیره منتج میشود کپیبرداریهای زیاد و محصولات بیکیفیت خواهد بود. متاسفانه این نگاه باعث به وجود آمدن شمار زیادی تولیدکننده در عرصهها و بخشهای صنعتی شده است که دست آخر نه میتوانند نوآور باشند نه گوی رقابت را بدزدند بلکه تنها بازار مصرف را خراب میکنند. از اینرو، باید اصل استفاده از ایدههای نوآورانه بیشتر مدنظر بخش صنعت قرار گیرد تا آنهایی که تولیدکننده زبده هستند نهتنها از فیلتر فناوری رد شوند بلکه تقویت شوند. در این راستا، دانشگاههای کارآفرین یا نسل سوم میتوانند همپای صنعت حرکت کنند. حلقه اتصال دانشگاههای نوع سوم مراکز نوآوری هستند که افراد نخبهای دارند که از قضا با مراکز «آرانددی» صنعتی نیز در ارتباط هستند. از اینرو، نگرش فناورانه میتواند تکمیلکننده جریانی باشد که از یک سو دانشگاههای کارآفرین و ایدهپرداز خلق شدهاند، از سوی دیگر مراکز صنعتی که دارای بخش تحقیق و توسعه هستند و در کنار همه اینها شبکهای نوآورانه که میتواند تمامی دانشگاهها و مراکز صنعتی را با جریان فناوری هماهنگ کند. در چنین حالتی هر تولیدکننده بیتجربهای نمیتواند در بازار خودنمایی کند چراکه باید در خط فناوری و نوآوری تعریف شده باشد. کیفیت و کمیت محصولات تولیدی به مقیاس تحولات جهانی رصد میشود و این امید همواره وجود دارد که بازار رقابت جهانی از آن تولیدکنندگان زبده باشد. در مجموع هدف آشتی صنعت و دانشگاه نیز در گستره وسیع محقق میشود.
صفیه رضایی - روزنامهنگار
