صنعت قطعه ایران امروز در جایگاهی ایستاده است که توان تولید بسیاری از قطعات را در کشور دارد و در صورت نیاز به شکل محدود اقدام به واردات برخی قطعات از سایر کشورها می‌کند.

البته خرید ماشین‌آلات پیشرفته تولید در این صنعت موجب بهبود وضعیت تولید قطعات می‌شود اما به نظر می‌رسد تاثیر چندانی در ترغیب طرف‌های خارجی به بستن قرارداد با قطعه‌سازان ایرانی نداشته باشد زیرا هدف طرف‌های خارجی از بستن قرارداد با کشورهایی همچون ایران تولید قطعه و سرمایه‌گذاری در این بخش و نهادینه کردن دانش فنی تولید و دستیابی به قطعات باکیفیت است و استفاده از ماشین‌آلات مدرن تولید در اولویت فعالیت آنها قرار ندارد.برای همکاری ضروری است تولیدکنندگان داخلی به این نکات توجه ویژه داشته باشند تا در طی مسیر برای همکاری با همتایان بین‌المللی خود راه به بیراه نروند.اگر صنعت قطعه ایران و به‌دنبال آن تولیدکنندگان از دانش کافی در زمینه تولید قطعات جدید و روزآمد جهانی برخوردار نباشند ناچار به واردات خواهند بود تا به‌وسیله انتقال دانش و فناوری‌های نوین زمینه برای رشد و پیشرفت در این صنعت را فراهم کنند و خود را به سطح مطلوب بین‌المللی برسانند.ورود تجهیزات و فناوری‌های نوین تولید موجب افزایش تیراژ تولید و رشد اقتصادی در کشور شده که نباید از آن غفلت کرد چراکه تولید اقتصادی تشویقی است که صنعتگران به طور مستمر خود را روزآمد نگه‌داشته و به این ترتیب از فناوری روز دنیا عقب نمانند. در تمام برنامه‌ریزی‌ها دیدن این موارد بسیار موثر است تا ما را در رسیدن به اهداف تعیین شده کمک کند.انتظار این است مسئولان دولتی در زمینه دستیابی به اقتصاد مقاومتی و حمایت از تولیدکنندگان داخلی به‌ویژه قطعه‌سازان زمینه را برای کاهش واردات قطعاتی که در داخل کشور تولید می‌شوند فراهم کرده و بستر مشارکت‌های بین‌المللی و ایجاد مشارکت‌های سرمایه‌ای جدید را با طرف‌های خارجی مهیا کنند.البته صادرات بخش مهمی از اقتصاد کشور بوده و استفاده از فناوری‌های نوین تولید در کنار حمایت‌های دولتی می‌تواند تحقق این امر را تضمین کند.

محمدرضا نجفی‌منش - فعال صنعت قطعه