صنعت قطعه با تمام فراز و نشیب‌هایی که در مدت فعالیت خود داشت امروز به توسعه و رشد مورد انتظار دست نیافته است.

البته این امر در شکل کلان برای تمام صنایع ایران رقم خورده است؛ حتی صنعت نفت که ایران یکی از کشورهای نفتخیز به شمار می‌رود زیرا همواره موانعی چون جنگ، تحریم و به دنبال آن کمبود نقدینگی کشور را با چالش‌هایی روبه‌رو کرده است.اقتصاد و توان مالی مسئله کم‌اهمیتی نیست زیرا حتی در آموزه‌های دینی نیز به این موضوع اشاره شده است. به طور نمونه، یکی از سخنان معصومین علیه‌السلام این است که «اگر فقر از دری وارد شود ایمان از در دیگر خارج می‌شود.» در نتیجه نمی‌توان به این مسئله بی‌توجه بود به طوری که شاهد هستیم نزدیک به یک دهه است شعارهای رهبر انقلاب در ابتدای هر سال، اقتصادی است. بماند که فعالان حوزه فرهنگ به آن انتقاد دارند اما به نظر می‌رسد این از هوشیاری رهبر یک کشور است که براساس شرایط موجود کشور دستور صادر می‌کند.بنابراین در گذر تجربه‌های جنگ تحمیلی و تحریم‌ها صنعت قطعه نیز با وجود رونق نسبی در دهه ۷۰ از همتایان همسایه خود عقب‌تر ماند. امروز برای برون‌رفت از این شرایط راهکارهای مختلفی پیشنهاد می‌شود که جذب سرمایه خارجی و همکاری مشارکتی یکی از آنهاست. البته نباید سرمایه‌گذاران داخلی را فراموش کنیم که به‌دلیل بی‌ثباتی شرایط سیاسی ترجیح می‌دهند خارج از ایران سرمایه‌گذاری داشته باشند.بنابراین راهکار دیگر آماده کردن فضا برای ورود بخش خصوصی به صنعت است که براساس اصل ۴۴ قانون اساسی، مبنی‌بر خصوصی‌سازی، فضا برای این بخش نیز در حال فراهم شدن است. در کنار تلاش‌های دولتی برای تدوین قوانین، بخش خصوصی نیز باید گام‌های مثبتی برای شروع فعالیت‌ها بردارد که البته یکی از چالش‌های مطرح در این بخش اعمال سلیقه است؛ امری که پیش‌تر بخش‌های دولتی را نیز درگیر خود کرده بود. زمانی فعالیت بخش خصوصی کارآمد خواهد بود که به دور از سلیقه برنامه‌ریزی شود و حتی در مدیریت‌های بعدی نیز ادامه پیدا کند نه آنکه با هزینه‌های دوباره مسیری دیگر دنبال شود؛ امری که هنوز در بخش خصوصی فرهنگ نشده و به نظر می‌رسد کارآمدی آن را زیرسوال برده است.امروز ضروری است انجمن‌ها به عنوان بخش خصوصی در صنعت قطعه برنامه‌های بلندمدت ۱۰ ساله و حتی ۲۰ساله داشته باشند تا رسیدن به نقطه مطلوب را هموارتر کند. باید آموخت که با تغییرات ۴ و ۵ ساله تنها مدیران تغییر می‌کنند و برنامه‌ها باید همان باشد که محصول هزینه زمانی و مالی بوده‌اند.
فاطمه امیراحمدی - روزنامه‌نگار