این روزها شاید کمتر به بحث آلودگی هوا پرداخته شود اما ۹۵ یکی از سالهای پرالتهاب برای برخی صنعتگران ازجمله موتورسیکلتسازان بود که ملزم به تغییر مدل تولید شدند.
به قول برخی کارشناسان این صنعت این تغییر و تحول تاثیر زیادی روی کاهش آلودگی هوا نخواهد داشت. شاید همین باعث شده تا شهرداری روی موتورسیکلتهای برقی متمرکز شود و برای خریداران آن تسهیلات ویژه درنظر بگیرد. در اینباره نیز اما و اگرهایی مانند تعبیه ایستگاههای شارژ شهری، فرهنگ استفاده این نوع موتورسیکلت (باتوجه به بیصدا بودن آن و خطر افزایش تصادفات)، گران بودن آنها و.... وجود دارد بنابراین تا اینجا هر دو راهکار نقاط قوت و ضعفهای خود را دارد که میتواند پروژهای را به شکست نزدیک کند. شاید بهترین گزینه برای کاهش آلودگی هوا و البته کاهش آلودگی صوتی استفاده از دوچرخه باشد چرا که نه تنها به لحاظ هزینه ارزانتر بوده، هیچ آلودگی به همراه نداشته و تاثیر بسیاری روی سلامت افراد رکابزن دارد. فرهنگ استفاده از دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه برای افراد نیاز به کار و فراهم بودن بستر دارد. در حالی که یکی از جامعهشناسان عنوان میکرد ساخت اتوبانها و بزرگراهها تشویقی برای افزایش خودروهای شخصی و در نتیجه آلودگی زیستمحیطی و صوتی شهرهاست در عمل نیز همین اتفاق افتاد و امروز شاهد هستیم خودروهای تکسرنشین بسیاری در ساعتهای مختلف شبانهروز در خیابانهای کلانشهرها در تردد هستند. گسترش مترو در این شهرها اگرچه تا حد زیادی از حجم شلوغی وسایل نقلیهای مانند اتوبوسها کاست اما همچنان افرادی هستند که به دلایل مختلف ترجیح میدهند برای تردد از وسایل حملونقل شخصی خود استفاده کنند. اگر با فرهنگسازی و بازنگری در مقررات راهنمایی و رانندگی بتوان این حجم از افراد تکسرنشین را به سوی استفاده از دوچرخه سوق داد کمک بزرگی به زیبایی و سلامت شهرها شده است. حتی ممکن است این طرح با استقبال زیادی از سوی سایر افراد جامعه مواجه شود و ضمن هوای پاک بتوان به سلامت برخی افراد و کسانی که اضافه وزن دارند، کمک کرد زیرا گفته میشود معضل چاقی موضوعی است که در آیندهای نه چندان دور بسیاری از افراد را درگیر خود میکند.
فاطمه امیراحمدی - روزنامهنگار
