اقدام سازمان‌ها در اجرای طرح‌های حمایتی به نوعی تشویق کارآفرینی است. از این‌رو، سازمان‌ها می‌توانند با اعطای وام و تسهیلات به افراد زمینه و بستر کارآفرینی را بیشتر ایجاد کنند.

در کنار آن ایجاد مشوق‌های حمایتی و معافیت‌های مالیاتی می‌تواند روحیه کارآفرینی را بیش از پیش تقویت کند. به ویژه اینکه ما در کشور مهندسان حرفه‌ای و بیکار بسیار داریم که می‌توانند به فضای تولیدی جذب شوند. باید درنظر بگیریم که اگر در داخل کشور رونق به وجوداید این مهندسان هیچ‌گاه هوای مهاجرت به کشورهای دیگر را در سر نخواهند پروراند. شاید به همین دلیل هم باشد که طرح کارورزی را با ایجاد بسترها و تقاضاهای مناسب می‌توان در بنگاه‌های اقتصادی اجرا کرد. بدیهی است اگر واحدهای تولیدی به نیروی کار نیاز داشته باشند، می‌توانند در کارخانه خود کارورز به کار گیرند. همچنین این امکان وجود دارد تا با مهارت‌آموزی افراد و کار کردن آنها در کنار کارگران باتجربه سابقه کار طولانی‌تری را برای آنها تصور کرد چرا که بنگاه‌های تولیدی نیروی کار صفر کیلومتر لازم ندارند بلکه اگر زمینه جذب کارورزان فراهم می‌شود باید به موازات آن آموزش و مهارت‌آموزی آنها نیز مدنظر قرار گیرد. واقعیت این است که کم‌کاری دانشگاه‌ها را بخش صنعت باید جبران کند. افرادی که تنها نظریه می‌دانند وارد فضای تولیدی می‌شوند و از نظر کارفرما بهره‌وری بالایی نخواهند داشت. گسترش طرح‌های حمایتی در این زمینه بیشتر به سطح رشد اقتصادی بستگی دارد. البته در دولت گذشته نه تنها جذب نیروی کار نداشتیم بلکه اخراج کارگران نیز رقم خورد. اما با وجود رشد اقتصادی و رونق تولید در دولت تدبیر و امید این امیدواری هست که تقاضا برای نیروی کار بیشتر شود. در این صورت حتی دولت لازم نیست کاری کند چرا که بخش خصوصی خود می‌تواند نیروی مورد نیاز خود را جذب کند.

مهدی تقوی -  اقتصاددان