مقاومسازی سازهها و استفاده از سازههای سبک یکی از مباحثی است که بسیار روی آن تاکید میشود. از محافل دانشگاهی گرفته تا ساکنان منازل و ساختمانهایی که از بیکیفیتی مصالح به کار رفته در اسکلتبندی آنها شکایت دارند. به نظر میرسد که در این میان مقصر اصلی نوع نگاه به زندگی باشد.
به عبارتی، با وجود تبلیغات متنوعی که درباره وقوع زلزله میشود، کمتر به نوع ساختوساز ساختمانها و استانداردها توجه میشود. این موضوع در قسمت ساخت نهتنها وجود ندارد بلکه خریداران و متقاضیان نیز چندان به اصول به کار رفته یا به اصطلاح فناوریهای روز و اصلی که باید در یک شاکله صنعتی و ساختمانی رعایت شود توجه، نمیکنند. بخشی از این مشکل به کمبود دانستهها برمیگردد و اصلیترین نرخ مربوط به سازگاری با فرهنگ بساز و بفروشی است. اینگونه است که ترجیح داده میشود بدترین نوع اتصالات در یک پیکره ساختمانی به کار رود اما ارزان باشد و به اصطلاح به صرفه تمام شود. اینگونه است که ساکنان یک واحد ساختمان باید تمام جزییات زندگی و انواع صداهای واحد کنار خود را بشنوند درحالی که این معضل را میتوان با کمک فناوری روز حداقل در کلانشهرها تمام کرد. در حالی که اینگونه نیست. از طرف دیگر، کارشناسان زلزله بر ایمنیسازی تاکید میکنند و از طرفی گفته میشود که باید فرهنگ آپارتماننشینی را مردم تقویت کنند.
اما کسی نمیگوید که با وجود دیوارهای فوق نازکی که به راحتی کوچکترین صدا را عبور میدهند فرهنگ آپارتماننشینی چگونه رعایت شود. اینجاست که باید گفت باید ابتدا ذهنیت و فرهنگ بسازبفروشی از حافظه سازنده و خریدار پاک شود تا بتوان درباره فرهنگهای دیگر صحبت کرد. به نظر میرسد که فناوریهای نوین بتواند فرهنگ آپارتمان نشینی را نیز اصلاح و سازماندهی کند.
صفیه رضایی - روزنامهنگار
