نقدینگی همواره مهم‌ترین دغدغه تولید بوده و هست. آن هم در زمانی که قدرت فروش پایین باشد یا راه برای صادرات چندان هموار نباشد.

در اصل، تامین بودجه چالش همگان است؛ از دولت گرفته تا نهاد خانواده و جامعه صنعتی و اقشار دیگر. بنابراین زمانی یک چالش عمومی می‌شود باید هر گروه به تناسب وضعیت خود برای آن راهکار بیندیشد. از این رو، نمی‌توان دیگر از یک تولیدکننده یا صاحب شرکت فناور قبول کرد که نقدینگی مشکل بزرگی برای ان است چراکه وقتی یک مشکل بر اقتصاد کل کشور سایه می‌افکند همه باید بتوانند با آن متناسب و همراستا شوند. شاید به این دلیل است که بسیاری از صاحب‌نظران معتقدند سیاست‌های تسهیلات‌دهی چندان موفق نیست یا ادامه آن در آینده نمی‌تواند راهگشا باشد. این رویکرد انتقادی به معنی ناسپاسی از کمک‌های دولتی نیست بلکه به معنی توانمندسازی واحدهای صنعتی است به گونه‌ای که باید به جای دادن ماهی، ماهیگیری را یاد دهیم یا سیر انتقال و تزریق پول به نحوی ساماندهی شود که تنها برای مدت‌زمانی کوتاه پاسخگو نباشد. مشابه همان انتقادهایی که به طرح هدفمندی یارانه‌ها گرفته می‌شود. بنابراین صنعت و فناوری امروز نیازمند پول نیست بلکه نیازمند توانمندسازی است. شاید لازم باشد که الگوی سیاست‌گذاری برای کمک‌رسانی به واحدهای صنعتی با همین عنوان نام‌گذاری شود. بدیهی است که در راستای توانمندسازی راهکارهای جایگزینی پیدا می‌شود که کارآمدتر از تزریق پول است.
صفیه رضایی - روزنامه‌نگار