حفظ و توسعه صنایع غذایی که امنیت غذایی را در پی دارد کار چندان سختی نیست، کافی است روی منابع انرژی، مدیریت و سرمایه‌گذاری دقیق‌تری داشته باشیم.

به‌عنوان نمونه با مدیریت منابع آب می‌توان بازدهی آبیاری و طرح زیرکشت را افزایش داد. مشابه شرکت‌های سهامی زراعی که در گذشته وجود داشت و به وسیله و بامدیریت آنها نه تنها کمبودی وجود نداشت، بلکه کارهای بزرگی نیز انجام شد تا جایی که در گذشته ما صادرکننده محصولات صنایع غذایی همچون روغن بودیم. بنابراین اگر اندکی مدیریت روی عوامل تولید و انرژی داشته باشیم می‌توان گفت نیازی به محصولات جدید و فناور غذایی همچون تراریخته‌ها نداریم؛ آن هم در شرایطی که قدرت استفاده از انرژی‌های بادی و خورشیدی افزایش یافته است. نکته دیگر اینکه باید در توسعه و بسط صنایع غذایی فرهنگ‌سازی تغذیه در نظر گرفته شود. به‌عنوان نمونه لازم است مصرف برنج در جامعه کمتر شود. چه لزومی دارد در شرایط بی‌آبی تولید برنج زیاد باشد در حالی که جای آن را باید با واردات پرکرد. به‌عبارتی اگر الگوی مصرف اصلاح شود نیازی به فناوری تراریخته نداریم. البته این معنی رد این فناوری نوین در صنعت غذایی نیستِ، چراکه تراریخته‌ها مزیت‌های زیادی دارند اما موضوع اصلی این است که درحال‌حاضر ما نیازی به این نوع از محصولات با وجود اعمال مدیریت درست غذایی نخواهیم داشت و نباید فناوری را سربار صنعت کنیم، بلکه باید مدیریت منابع را سرلوحه برنامه‌های مان قرار دهیم.
محمدحسین حداد خداپرست - استاد دانشگاه