به نظر میرسد که میان تجاریسازی محصولات فناورانه و تولیدات صنعتی مصرفی تفاوت وجود دارد. آنجا که سخن از تجاریسازی ایدهها یا محصولات نهایی نوآور است،منظور معرفی، جذب و بازارسازی است.
اما در محصولات صنعتی که شناخته شده هستند و در میان رقیبان به سر میبرند تجاریسازی یعنی پیدا کردن بازارهای جدید، حفظ بازار و تداوم فروش؛ از این رو، هر ایده و نوآوری که بتواند روند تولید محصولات صنعتی نوآور را بهبود دهد یا تکمیل کند، میتواند در این هدف تاثیر بسزایی بگذارد. به عنوان نمونه، اگر نوآوری در بستهبندی خرما یا آجیل به وجوداید که ماندگاری محصول را بالا ببرد به طور قطع بازارهای بیشتری را در حیطه فروش این محصول قرار میدهد. اما نوعی محصول جدید که برای مصرفکننده ناشناخته است خلق و تولید شود باید در بازارهایی معرفی شود که نیازمندی برای آن وجود دارد یا احساس میشود. در مجموع میتوان اینگونه گفت که بین تجاریسازی محصولات خاص فناورانه با محصولات صنعتی که در آنها نوآوری و خلاقیت به وجود میآید، متفاوت است. بنابراین باید راهبردهای تجاریسازی در هر محصولی خاص آن تعریف شود. بدیهی است که اقدامات حمایتی از سوی سازمانها و مراکز پشتیبان نیز براساس نحوه فعالیت نوآوران و فناوران باید تهیه شود. با این حساب میتوان گفت هر محصول تولیدی چه خلاقانه و چه صنعتی شده و به تولید انبوه رسیده نیازمند سیاستگذاری ویژهای برای تولید، توسعه و بازارسازی و تجاریسازی است. از این رو، نباید برای هر محصولی یک نسخه شفابخش پیچیده شود. حتی برای تک تک مواد غذایی نیز باید سیاستگذاری ویژهای شود تا مشخص شود که مشکل در نوع و ماهیت محصول است یا بستهبندی یا مورد دیگر.
صفیه رضایی - روزنامهنگار
