چند سالی است بحث ادغام قطعه‌سازان مطرح است و آن را طرحی برای رفع برخی مشکلات موجود می‌دانند.

در این باره می‌توان دو نگاه مثبت و منفی داشت. زمانی‌که قرار باشد در این مجموعه‌سازی یک قطعه‌ساز واحد تولیدی دیگر را حذف کند به‌طور قطع این امر به سود این صنعت که برای آن سال‌ها زحمت کشیده شده و سرمایه‌گذاری انجام داده، نخواهد بود، زیرا اشتغال و کارآفرینی در کشور نابود می‌شود و به‌دنبال آن تنش به‌وجود خواهد آمد.اما اگر زمانی قطعه‌سازان برای پیشرفت و کم کردن هزینه‌ها، همکاری مشترکی را با مجموع شدن آغاز کنند و منافع تمام صنعتگران در این بستر حفظ شود به‌طور حتم امری پرسود برای صنعت قطعه داخل خواهد بود.این نگاه ضرورت صنعت است، زیرا هزینه‌ها کاهش یافته، نیروی کار و فناوری ارتقا و دانش فنی منتقل می‌شود. همچنین سرمایه‌هایی که در چنین مجموعه‌هایی تشکیل می‌شود، رشد کرده و توسعه را محقق می‌کنند امری که در کشورهای صنعتی مرسوم است. ضمن آنکه لازم به یادآوری است ادغام‌سازی امر اجتناب‌ناپذیر بوده و برای تشکیل مجموعه‌ای بزرگ باید عده‌ای از قطعه‌سازان کوچک قربانی شوند، زیرا واحدهای تولیدی در کشور وجود دارند که پیش از این نیز در مقابل قطعه‌سازان بزرگ محلی برای رقابت نداشته‌اند. متاسفانه در دنیای صنعتی و سرمایه‌داری راه‌حلی برای کسانی که سرمایه کوچکی دارند وجود ندارد مگر آنکه در مجموعه‌های بزرگ ادغام شوند. در تمام دنیا همین‌گونه است و به ناچار در ایران نیز این اتفاق خواهد افتاد.در این شکل تحول باید توجه داشته باشیم قطعات عرضه شده به بازار داخل از سوی قطعه‌سازان، ساخت داخل باشد نه آنکه قطعه‌سازی که سرمایه قابل‌توجهی دارد، کار تجاری کرده و قطعات را از خارج وارد کند. نباید این‌گونه باشد که قطعه‌ای به کشوری وارد شود و واردکننده آن را به نام خود معرفی کند و در این روند قطعه‌ساز داخلی را اگرچه کوچک، حذف کند.
ابوالقاسم آروند -  فعال صنعت قطعه خراسان‌رضوی