بنا بر اعلام مسئولان سازمان محیط زیست، سهم اقتصاد سبز از اقتصاد ایران نیم درصد است. این در حالی است که شاخص نامبرده در برخی کشورها از جمله کشورهای اسکاندیناوی و آلمان ۲۰ درصد و در کشورهای درحال توسعه به طور میانگین کمتر از ۱۰ درصد است.
اقتصاد سبز یکی از راهکارهای دستیابی به توسعه پایدار منهای خطرهای زیستمحیطی است. تمرکز بر اقتصاد سبز و الگوی توسعه پایدار در شهرها باید در کانون توجه مدیران شهری قرار گیرد، اگرچه بیشتر در نظریههای توسعه پایدار ابعاد زیستمحیطی و اجتماعی مدنظر است، اما اقتصاد شهرها نیز سهم ویژهای در توسعه پایدار دارد. پیشبینیهای جهانی حکایت از آن دارد که تا سال ۲۰۳۰ میلادی تقاضای جهانی انرژی ۴۵ درصد افزایش خواهد یافت و نرخ جهانی نفت نیز به مرز ۱۸۰ دلار در بشکه خواهد رسید. در این سال انتشار گازهای گلخانهای ۴۵ درصد بیشتر خواهد شد که ۵ برابر بیشتر از میزان جذب این گازها توسط زمین است. درحالحاضر بیش از نیمی از جمعیت جهان در شهرها زندگی میکنند، فعالیتهای اقتصادی شهری ۵۵ درصد تولید ناخالص ملی در کشورهای کمتر توسعهیافته، ۷۳ درصد در کشورهایی که از لحاظ توسعهیافتگی در جایگاه متوسط هستند و ۸۵ درصد، کشورهای پیشرفته را تشکیل میدهد.امروزه اغلب گفته میشود رشد اقتصادی حلال مشکلات جهان به ویژه کشورهای درحال توسعه است. با این حال، باید مدنظر داشت که این رشد اگر با پیوستهای زیستمحیطی همراه نباشد نهتنها به پیشرفت پایدار منجر نمیشود بلکه میتواند جوامع را با مشکلات پیچیدهتری روبهرو کند. تکیه بر اقتصاد سبز یکی از راهکارهای دستیابی به توسعه پایدار منهای خطرهای زیستمحیطی است، این جمله نخستینبار در سال ۲۰۰۸ میلادی از سوی سازمان ملل متحد و آن هم در شرایط بحران اقتصادی مطرح شد تا به دولتها و سایر تصمیمگیران در تکوین سیاستها به سمت بخشهای حامی محیطزیست یاری کند. اقتصاد سبز آنطور که متولیان و مشارکتکنندگان بینالمللی میگویند راهی بیبدیل برای توسعه جهانی است، آنها پیشنهاد میکنند که سالانه یک درصد تولید ناخالص داخلی جهانی به سرمایهگذاری در اقتصاد سبز تعلق گیرد. در مقیاس جهانی ۶۳۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر مانند انرژی بادی، خورشیدی و بیوانرژی، ۲۰ میلیون شغل جدید تا سال ۲۰۳۰ میلادی ایجاد خواهد کرد. برپایه این نگاه اقتصادی، سرمایهگذاری در بخش مدیریت یکپارچه منابع آب، کشاورزی ارگانیک، حملونقل و انرژی، طرحهای آبخیزداری و کنترل و هدایت سیلاب، جنگلها، شهرها، گردشگری و... باید افزایش یابد. از نظر برنامه محیطزیست سازمان ملل متحد، اقتصاد سبز میتواند به عنوان اقتصادی که به بهبود سلامت انسانها و افزایش برابری اجتماعی در عین کاهش مخاطرات محیطزیستی و تنگناهای اکولوژیکی منجر میشود، تعریف شود. اقتصاد سبز پیشزمینه لازم برای دستیابی به توسعه پایدار است زیرا دربرگیرنده ۳ فاکتور اصلی پیشرفت یعنی توسعه اقتصادی، اجتماعی و محیطی است.
حسین محمدپور زرندی - رئیس انجمن علمی اقتصاد شهری ایران
