صفیه رضایی - روزنامه‌نگار: شهرک‌های صنعتی محدوده‌های کوچکی هستند که دامنه نظارت بر آنها شاید آسان‌تر از شهرک‌های مسکونی باشد.

حتی اگر به‌صورت مداوم شخصی برای بازرسی از روند فعالیت‌ها در شهرک‌ها حضور نداشته باشد. با این حال به نظر می‌رسد زمانی که زمین مورد نیاز تولید از جانب شرکت شهرک‌های صنعتی به متقاضیان تحویل داده می‌شود باید تمامی امور مرتبط با آن نیز در نظارت این شرکت باشد. به‌عنوان نمونه،‌ اگر واحد صنعتی در زمینه استفاده از آب، گاز و برق تخلف کند یا ظرفیت فاضلاب آن بیش از حد تعیین‌شده باشد، بهتر است که شرکت شهرک‌های صنعتی دستور‌العمل برخورد یا نظارت را داشته باشد؛ چرا که اگر قرار باشد تمامی نظارت‌ها و اخطارها از جانب سازمان‌های متولی همچون محیط‌زیست یا آب و برق به واحدهای صنعتی خاطی داده شود زمان‌بندی نظارت طولانی‌تر خواهد شد. به علاوه اینکه به نظر نمی‌رسد گسترده شدن دایره نظارت شرکت شهرک‌های صنعتی بر واحدهای تولیدی نوعی دوگانگی در روند مشوق‌های تولیدی و حمایتی ایجاد کند. به هر حال فعالیت در هر منطقه قواعدی دارد که باید پذیرفته شود و اگر نیاز است تا الزامات شهرک‌های صنعتی پذیرفته شود، باید ضمانت اجرا و همچنین دستورالعمل‌های لازم نیز تدوین شود. به عبارتی باید سیاست‌های تنبیهی در کنار مشوق‌های حمایتی درنظر گرفته شود تا میزان خلف وعده‌ها رو به کاهش رود. مزیت تدوین و اجرای دستورالعمل‌های تنبیهی این است که به مرور زمان قوانین مزاحم تولید و مسیرهای غیرقانونی شناسایی و راه بر دور زدن قانون سخت‌تر می‌شود. به علاوه اینکه به مرور و در قالب دستورالعمل‌های اجرایی نظارت شرکت شهرک‌های صنعتی بر واحدهای تولیدی بیشتر خواهد شد. این تنها یک پیشنهاد است و به معنی وجود تخلفات در شهرک‌های صنعتی و رسیدگی نشدن بر آنها نیست‌ بلکه به نظر می‌رسد که اگر دامنه نظارت شرکت شهرک‌های صنعتی بر تمامی امور در شهرک‌ها بیشتر و برای تخلفات جریمه تعیین شود‌، بتوان از بی‌قانونی‌ها پیشگیری کرد.