شهرام اصلانی - فعال صنعت مبلمان: مبلمان از قدیمیترین صنایع ایران است و روزگاری فعالان این بخش شرایطی مطلوب و رضایتبخش را تجربه میکردند.
متاسفانه از اوایل کار دولت دهم وضعیت اقتصادی مردم از یکسو و وضعیت تولید از سوی دیگر با روند نزولی همراه بود و سبب شد بسیاری از صنایع کشور با رکود و مشکلات بیشمار روبهرو شوند. مشکلاتی که همچنان ادامه دارد و در چنین شرایطی هرروز از تعداد فعالان صنعت مبل کاسته میشود.
نرخ بالای تعرفه واردات مواد اولیه، کاهش قدرت خرید مردم و تاثیر مالیات ارزشافزوده بر قیمت تمامشده کالا از موانع در مسیر توسعه صنعت مبل است. یکی از دلایل رکود واحدهای تولیدی مبل، نبود قدرت خرید است. مردم به خرید مبل تمایل دارند اما در حال حاضر پول برای خرید ندارند. مشتریان در نمایشگاههای مبل حاضر میشوند تا اطلاعاتی را درباره خرید محصول خود کسب کنند. اما در مغازهها مشاهده میکنیم که تعداد مشتریان کمتر است، علت اصلی این موضوع، نداشتن سرمایه است.
از سوی دیگر، برخی از کارگاهها به دلیل مشکلات زیاد مجبورند با چوبهایی با کیفیتی کمتر از چوب راش یا چوب گردو محصولات خود را تولید کنند و این مسئله نیز سبب میشود حتی اگر مردم تصمیم به خرید داشته باشند گاه به کالاهای ایرانی اعتماد نکنند. البته در این میان نشانهای تجاری معتبر بهویژه در حوزه مبلمان کودک با تمام توان در جهت تولید کالای ایرانی باکیفیت حرکت کردهاند و مشکلات نتوانسته آنان را از تولید کالای مطلوب ایرانی منصرف کند.
تا۲۰سال پیش مبلمان ایران سرآمد منطقه بود. ترکیه و سایر کشورها صنعت مبلمان خوبی نداشتند و زمانی که نمایشگاه برگزار میشد تا میخواستند چند دست مبل بفروشند تمام مبلمان تولید ایران که در نمایشگاه عرضهشده بود به فروش میرسید. اما اکنون این ماجرا برعکس است و مبل ایران عقب مانده است.
یکی از عواملی که ترکیه توانست پیشرفت کند توجه به فناوری بود که ما در این زمینه عقب هستیم و موفقیت زیادی در مبلمان صادراتی نداریم.
درفروش دچار مشکل هستیم. اینکه کشوری به نفت و ذخایر زیرزمینی وابسته نباشد بسیار مطلوب است، اما باید توجه داشته باشیم که تولیدکننده ضرر نکند. در حال حاضر یکی از مشکلات واحدهای تولیدی ۹درصد مالیات ارزشافزوده است. برای کشوری که دچار مشکلات اقتصادی و تحریم است، مالیات ارزشافزوده بسیار نابجا است.
تولیدکنندگان و عرضهکنندگان مبل هر ۳ ماه یکبار باید به وزارت اقتصاد فهرست کامل اعلام کنند که چه میزان محصول به فروش رساندهاند، به چه کسی فروختهاند و چه کالایی خریدهاند؛ ادارههای دارایی نیز بدون توجه به درآمدهای حاصل از تولید در این صنعت تنها بر مالیاتها میافزایند و این مسئله ضربه جبرانناپذیری به تولیدکننده وارد میکند.
زمانی که فروش خوبی وجود نداشته باشد، تولیدکننده و عرضهکننده نمیتواند مالیات پرداخت کند اما دولت به این مسئله توجهی ندارد. متاسفانه مشکلات این صنعت آنقدر زیاد است که نمیتوان همه آنها را مطرح کرد اما مسئولان کشور باید هوشیار باشند که تولیدکنندگان مبل در ایران هرروز رو به کاهش بوده و اگر این روند ادامه یابد، شاید در آینده هیچکس تمایلی به تولید در صنعت مبلمان نداشته باشد.
در زمینه صادرات نیز متولیان باید بدانند تا زمانی که تولیدکننده توان تولید در کشور را نداشته باشد و با هزینههای سرسامآور روبهرو باشد دیگر توانی برای صادرات ندارد و مسائل تولید در داخل بر موضوع صادرات نیز تاثیر چشمگیری دارد. به هر ترتیب باید برای صنعت مبلمان فکری اساسی کرد تا بحرانها هر چه سریعتر پایان یابد.
