آرش محبینژاد - دبیر انجمن تخصصی صنایع همگن نیرومحرکه و قطعهسازان خودرو: یکی از راهکارهای رشد صنعت قطعه جلوگیری از تعدد سورسها از سوی صنعت خودرو است تا تیراژ افزایش یافته و درآمد حاصل از آن ضمن هزینه شدن برای تحقیق و توسعه، امنیت حرفهای را برای صنعتگران به ارمغان میآورد.
اینکه هر قطعه مشترک در خودروهای مختلف دارای یک سورس مجزا باشد، بهطور قطع وجود دارد اما اینکه تیراژ اقتصادی قطعهای خاص از بین برده شود حرکت مطلوبی نخواهد بود. با توجه به افزایش تیراژ تولید خودروسازان در سال ۹۵ نسبت به سال گذشته برای بخشی از قطعهسازانی که قادر به تامین و رفع مشکل سرمایه در گردش خود شدند، شرایط بسیار مطلوبی را فراهم کرد هرچند به تناسب رشد تولید و فروش، مطالبات قطعهسازان نیز افزایش پیدا میکند. در این شرایط سیاست هر قطعه یک سورس به شدت موردحمایت است؛ کاری که شرکت رنو پارس انجام داده و نتیجه مطلوبی نیز دریافت کرده است. قطعهسازان با هرگونه سورسهای متعدد مخالف بوده و آن را در راستای توسعه و پیشرفت نمیدانند امری که امروز در جریان است و تعدادی از سورسهای قطعهسازی وجود دارند که تیراژ آنها اقتصادی نیست. از این رو ایجاد سورسهای جدید برای هر قطعهای در خودروهای در حال تولید موردتایید قطعهسازان نیست زیرا هیچ الزامی برای اینکه خودروسازان با سورسهای کمتری همکاری داشته باشند، وجود ندارد. البته این جریان در راستای برخی رایزنیها با وزارت صنعت، معدن و تجارت انجام میشود و وزارتخانه تنها مرجعی است که میتواند توصیههایی را به شرکتهای خودروساز داشته باشد اما الزام قانونی برای تعدد سورسها وجود ندارد. بخشی از رابطه این دو صنعت به خود صنعتگران فعال در حوزه خودروسازی و قطعهسازی بازمیگردد و ارتباطی به سازمان و دستگاههای دیگر ندارد اما چنانچه فرهنگسازی و اطلاعرسانی درستی انجام و برای خودروساز نیز مسجل شود که به نفع اوست در میانمدت و بلندمدت تیراژ اقتصادی را برای قطعهساز فراهم کند این جریان میتواند اقدامی حاکمیتی و دولتی باشد که آگاهی خودروساز را بالا میبرد. البته گاهی برخی سورسها به خودروساز تحمیلی است زیرا در جریان برخی ارتباطات خاص با مسئولان بهوجود میآید و با حمایت در این بخش سورس جدیدی به خودروسازان اضافه میشود که در عمل اجباری است. اجبار و توصیه سورسی به خودروسازان اجحاف در صنعت خودرو و قطعهسازی است، باید اجازه دهند که کار اقتصادی و منطقی در فضای عمومی کسبوکار و میان دو بنگاه اقتصادی به درستی انجام شود و در شرایط رقابتی و با هدف دستیابی به بهترین کیفیت و قیمت رقابتی حاصل شود. در چنین شرایطی است که میتوان انتظار داشت صنعت خودرو و قطعهسازی ایران مسیر رشد و توسعه را طی کند. متاسفانه بحث چند سورسی سالهاست که معضل قطعهسازان است و زمانی که شرایط خودروساز و قطعهساز نامناسب میشود گاهی سورسهای موجود نیز با مشکل مواجه میشوند و به اشتباه تصمیمات و سیاستهای کوتاهمدتی اتخاذ میشود که به ضرر هر دوطرف تمام میشود.
