فاطمه امیراحمدی - روزنامهنگار: امروز دنیا در حال حرکت به سمتی است که مرزها در تمام بخشهای اجتماعی و اقتصادی در حال فرو ریختن است؛ بماند که اروپا سالهاست مرزهای جغرافیایی خود را از میان برداشته است.
کشورهای جهان سوم یا به تعبیر با پرستیژتر آن «درحال توسعه»، همیشه آخر صف قرار دارند و پشتسر دیگران حرکت خود را آغاز میکنند.
برجام و فضای باز سیاسی و نیز فصل جدید ارتباطات بینالمللی تحولاتی را رقم زده که آینده از میزان سودآوری آن برای کشور خبر خواهد داد. چهارمین همایش بینالمللی صنعت خودرو کشور بستری بود تا با فناوری جدید دنیا آشنا شده و از آن مهمتر روشهای نوین تولید و فروش که با الگوی مشتریمداری در حال انجام است، برای صنعتگران مشق نویی در ادامه فعالیتها باشد. در شرایط امروز هر آنچه بخش بینالملل در میزگردها و اجلاسها با دستاوردهای بسیاری که دارند به بیان سخنان خود میپردازند بخش داخلی تنها به تشریح برنامههای آینده خود پرداخته و از موانع کارها سخن میرانند. گفته میشود محدودیت، خلاقیت میآورد اما گویی این الگو برای بخش اقتصاد ایران زیاد کاربرد ندارد زیرا ممکن نیست نشست و میزگردی در بخش صنعت تشکیل شود و از مباحثی چون قاچاق، بهره بانکی، نوسانات نرخ ارز، تعرفه و... سخن به میان نیاید؛ واژگانی که مهمان هر گفتوگوی جمعی است.
بسیاری راهکار را سیاستگذاریها و برنامهریزیهای دولتی عنوان میکنند و برخی دیگر فعال نبودن بخش خصوصی به دلیل خطرپذیری در وضعیت فعلی کشور را دلیل رکود اقتصادی میدانند. البته باید پذیرفت سرمایهگذار به دنبال سود بیشتر در جایی هزینه میکند که خطر کمتری برای سرمایهاش وجود داشته باشد و اگر سرمایهگذار داخلی تمایلی برای حضور در پروژههای اقتصادی کشور ندارد چگونه میتوان انتظار داشت سرمایهگذاران خارجی ورود کنند. به نظر میرسد مشارکتهای بینالمللی در دو بخش انتقال دانش فنی و نیز سرمایهگذاری در حال پیگیری و انجام است اما باید دید با توجه به نیاز کشور این حجم سرمایهگذاری پاسخگو است یا در ادامه حتی مقطعی بودن آن بیش از آنکه برطرفکننده مشکلات باشد به تولید آسیب بیشتری وارد میکند. یکی از نکتههای مهم در هر برنامه و طرحی استمرار و ادامهدار بودن آن است تا مرحله به مرحله به هدف نزدیکتر شد و حتی اهداف جدیدتر طرحریزی کرد؛ مسئلهای که دیرزمانی است کمتر در بخش صنعت دیده میشود.
