تا زمانی که ارتباط صنعت و دانشگاه برقرار نباشد و در کنار یکدیگر از هم حمایت نکنند، وارد همکاریهای مشارکتی نشوند و تبادل اطلاعات نداشته باشند صنعت کشور پیشرفت نخواهد کرد.
زمانی صنعت کشور توسعه پیدا میکند که صنعت و دانشگاه ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر داشته باشند.
اما برقراری ارتباط به عوامل مختلفی وابسته است به عنوان نمونه بستگی دارد فارغالتحصیل چقدر خود را با محیط کار به طور عملی همراه کند اینکه بهواقع به دنبال انجام کار و یادگیری است یا خیر. این فارغالتحصیلان گاهی دانشآموختگانی خام هستند که به یادگیری در محیط کار نیاز دارند زیرا به لحاظ نظری آموزشهای لازم را دیدهاند اما لازم است مطالب نظری عملیاتی شوند تا نتیجه مورد انتظار بهدست آید.
به طور عموم تفکر تحصیلکردگان دانشگاهی این است که باید بنشینند و کار عملی نداشته باشند در حالی که مهندس باید خود را با وسایل کار مرتبط و عجین کند. نشستن پشت میز و انتظار داشتن منشی، امور را آنگونه که انتظار توسعه داشته باشیم پیش نمیبرد. یکی از عوامل عقبماندگی در بخش صنعت-دانشگاه همین است که فارغالتحصیلان بیتجربه هستند اما انتظارات زیادی دارد در حالی که برای تشویق کارگران مهندس نیز باید در کارهای یدی مشارکت مستقیم داشته باشد. البته صنعتگر نیز باید مدیریت لازم را داشته باشند و برای ارتقای کارها از نیروهای متخصص استفاده کنند و با جذب این افراد آموزشدیده آنها را وارد شبکه تولید خود کنند و نیز با روابط دوستانه آنها را علاقهمند به فعالیت در صنعت کنند. با این همه یکی از مشکلات مطرح آن است که گاهی دیده میشود اطلاعات کارخانه به بیرون برده میشود و این عوامل دست بهدست میشود. رعایت نکردن اصل امانتداری در نهایت به این فاصله منجر میشود که امیدواریم روزبهروز کمرنگتر شود. دانشجویان در عمل، باید به معنای واقعی وارد کار شوند تا اعتماد در دو طرف بهدست آید.
بهرام طیبی - کارشناس صنعت قطعه
