ارتباط دانشگاه با خودروسازان یا قطعهسازان، ضرورتی اجتنابناپذیر است. این موضوع مسئلهای ریشهدار است که کارشناسان زیادی درباره آن صحبت کردهاند.
بارها اشاره شده که این نیاز (ارتباط صنعت و دانشگاه) باید به وجوداید تا اتفاق مناسبی در صنعت خودرو رخ دهد. صنعت کشور، مبتنی و متکی بر پژوهش و توسعه نیست که به سمت مراجعی مانند دانشگاه که پژوهشی است، بروند. بنیان صنعت ما بر مونتاژ بنا شده و به طور معمول پایه خودروهای تولید داخل، غیربومی است و با تغییرات جزئی در کشور ساخته میشوند.
بنابراین به پژوهشهای پایهای نیاز است و این امر، ارتباط بین صنعت و دانشگاه را ضروری میکند. نخست لازم است طراحی خودرو در صنعت کشور محقق شود. درحالحاضر محصولی را میآوریم که از فناوری داخل بالاتر است و تا قطعهسازان و در نهایت خودروسازان با تولید این نوع فناوری به طور کامل آشنا شوند، یک دهه گذشته و فناوریها توسعه یافته و دوباره باید منتظر باشیم تا آنها فناوری جدید را در اختیار ما قرار دهند. این روند باید تغییر کند.
زمانی میتوان به این نقطه رسید و فناوری بومی و داخلی داشت که فرصت کافی برای تحقیقات در کشور وجود داشته باشد. غیرممکن است که بتوان در مدت یک تا ۲ سال صاحب فناوری و دانش شد. باید برنامهای ۱۰ ساله تدوین شود تا همکاریهای خوبی اتفاق بیفتد و نتایج مطلوبی بهدستاید اما این مسئله در ظرفیت مدیران صنعت خودرو کشور وجود ندارد. مدیرانی که قرار است ۲ تا ۴ سال در سمتی باشند هیچگاه آینده بلندی را نمیبینند و در این مدت کوتاهی که سمت مدیریتی دارند به دنبال این هستند تا با شتاب، محصولی را تولید و ارائه کنند که سابقه خوبی به جا بگذارند.
داشتن فناوری بومی مسئلهای درازمدت است و برای رسیدن به آن باید فرصت لازم به منظور تحقیق و توسعه به صنعت و پژوهشگران دانشگاهی داده شود.
بهروز مشهدی - عضو هیات علمی دانشکده مهندسی خ ودرو دانشگاه علم و صنعت
