گروه صنعتی و پژوهشی زر با اعتقاد به توان و به پشتوانه ۳۰ سال سابقه موفق و موثر حضور بنیانگذارش در عرصههای تولیدی و صنعتی، زیرساخت خود را در سال ۱۳۷۲ با تاسیس واحد تولیدی آرد فراهم و با راهاندازی آن در سال ۱۳۷۷ محکم و استوار کار خود را در صنعت غذا آغاز کرد.
در سال۱۳۸۰ هم برای نخستینبار در ایران خطوط تولید آرد سمولینا و در عین حال همزمان با توسعه کارخانه آرد، واحد تولیدی انواع پاستای خود را در سال ۱۳۸۴ راهاندازی کرد. زرماکارون توانست با تولید محصولات باکیفیت، سهم موثر در بازارهای داخلی کسب کند به نحوی که در طول ۵سال توانست ظرفیت تولید خود را همراه با افزایش تعداد خطوط جدید، به میزان قابلتوجهی ارتقا دهد. این گروه صنعتی که درحالحاضر بزرگترین صادرکننده ایرانی انواع ماکارونی است در سکوی نخست صنعت ماکارونی ایران قرار دارد و توانسته با ایجاد فضای رقابتی در صنعت، بهعنوان نخستین تولیدکننده انواع ماکارونی و پاستا با آرد سمولینا در ایران، نقش مهمی را در ارتقای کیفیت تولیدات داخلی به عهده بگیرد به نحوی که هماکنون محصولات ماکارونی قادرند همتراز با نشانهای تجاری معتبر جهان در رقابتهای بینالمللی موفق و سربلند شوند. از سوی دیگر این گروه توانسته با افزایش تعداد سیلوهای غلات خود، بالاترین توان ذخیرهسازی یکجا در کشور را کسب کند و با راهاندازی ۵ خط تولیدی آرد نیز در مقام نخست بیشترین ظرفیت تولید یکجای انواع آرد ایران قرار گیرد. بررسی این افتخارات بهانهای شد تا با مرتضی سلطانی، مدیرعامل گروه صنعتی زرماکارون گفتوگو کنیم که در ادامه میخوانید:
وضعیت تامین و توزیع آرد سمولینا بهعنوان ماده اولیه تولید ماکارونی به چه صورت است؟
آرد سمولینا برای تولید پاستا و از گندم دوروم استحصال میشود. بدیهی است که گندم دوروم را با کیفیت بسیار مطلوب میتوانیم در کشور تولید و با استفاده از آب شیرین به پاستای باکیفیت تبدیل کنیم.
سال گذشته گردهمایی فعالان صنعت ماکارونی با عنوان میز ماکارونی در استان البرز برگزار شد. در این نشست تولیدکنندگان پاستا دغدغههای مشترکی داشتند. آیا این دغدغهها و چالشها تاکنون برطرف شده است؟
میز ماکارونی که به پیشنهاد انجمن صادرکنندگان و واردکنندگان ماکارونی برگزار شد خروجی خوبی داشت. به علاوه اینکه شرکت بازرگانی بعد از آن گردهمایی همکاری مطلوبی با تولیدکنندگان ماکارونی کرد به این معنی که گندم دوروم با قیمت مناسب دراختیار تولیدکنندگان قرار گرفت. براساس این اقدام مواد اولیه صنعت ماکارونی با قیمت مناسب و منطبق با قیمتهای جهانی در دسترس آنها قرار میگرفت. این اقدام باعث شد که تنها به بهانه حمایت از تولید کشاورزان هزینه تامین مواد اولیه به صنعتگر تحمیل نشود چراکه اگر افزایش قیمت مواد اولیه ادامه مییافت صنعت ماکارونی ضربه میخورد و در مقابل قیمت، نهایی آن نیز افزایش مییافت. مسئلهای که به ضرر مصرفکننده نیز تمام میشد.
وضعیت تولید، صادرات و واردات در صنعت ماکارونی را چطور ارزیابی میکنید؟
صنعت ماکارونی تا قبل از سالهای ۸۰ به واردات وابسته بود و مصرفکننده داخلی چندان به کیفیت محصولات داخلی اعتماد نداشت. از اینرو ماکارونیهای تولید ترکیه و ایتالیا در ایران وجود داشت که باعث شده بود سرانه مصرف این ماده غذایی چندان بالا نباشد از اینرو صنعتگران این بخش به این نتیجه رسیدند که در این بخش جای فعالیت و تمرکز بیشتری است و چندین نشان باکیفیت در سطح ملی ایجاد شد تا جایی که به جرات میتوان گفت محصولات ایرانی همپای تولیدات خارجی تولید میشود. در مقابل مردم به ماکارونی داخلی اعتماد کردند. به صورتی که سرانه مصرف از ۲ به ۷ کیلو و واردات آن به صفر رسیده است. همچنین کیفیت و تنوع محصول در کنار صادرات آن بالاتر رفته و مشتریهای وفادار خارجی پیدا کرده است.
میزان ارزآوری زرماکارون چقدر است؟
تنها نباید به ارزآوری تاکید کرد. متاسفانه این موضوعی است که بسیار پرسیده میشود در حالی که کل صادرات، میزان ارزآوری نیست. گاهی محصولی را به صورت انبوه صادر میکنیم که تولید آن ارزآوری بالایی دارد اما به دلیل اینکه فناوری تولید آن روزآمد نیست، این محصول نمیتواند در بازارهای جهانی ماندگار بماند.
شما چندین سال صادرکننده نمونه و مشاور صادراتی وزیر صنعت، معدن و تجارت هم بودهاید. برنامه شما برای تحرک توسعه و صادرات چیست؟
ما باید به محصولات خود روح دهیم و بهعنوان یک مجموعه به دنیا عرضه کنیم. یعنی باید در کنار ذات صادرات توجه مصرفکنندگان ملی هم جلب شود. ما نباید فراموش کنیم از توانمندی مهندسی در سطح ملی برخورداریم. دانش مهندسی ایران کمتر از امریکاییها نیست. بدیهی است که اینها را باید در یک مسیر قرار دهیم و برای توسعه همگان همصدا و نزدیک شویم. ما در گروه صنعتی زرماکارون نتایج دانش مهندسی مشهود و ملموس دریافت میکنیم. البته این موضوع ویژه ما نیست و در سطح ملی مشهود است. نکته دیگر اینکه توجه به صنایع تبدیلی است. نیازی نیست که همه غلات را در کشور بکاریم بلکه باید دانش مهندسی را به کار گیریم و ماده اولیه را از کشورهای دیگر وارد و در داخل به آرد تبدیل کنیم. به این صورت که در کشور کارخانههای پراکنده فرآوری احداث و به کشورهای دیگر نیز صادر کنیم. با صنایع تبدیلی و دانش مهندسی میتوان اشتغال مویرگی ایجاد کرد.
