آنچه مسعود نیلی در همایش پنجاهمین سالگرد تاسیس سازمان گسترش مبنی بر افزایش ظرفیت صنعت کشور به میزان دو برابر سال ۸۱ و ثابت ماندن سطح تقاضا به اندازه سال ۸۱ بیان کرد میتواند زنگ خطر جدی برای سیاستگذاران و کارگزاران عرصه صنعتی کشور قلمداد شود.
حقیقت روشنی در این سخنان نهفته است؛ صنایع کشور برای پاسخگویی به نیازهای داخلی کشور و نیل به آرمانهای خودکفایی بنا شدند اما برای بقا باید امکان رقابت با بازیگران جهانی عرصه صنعت دنیا نیز مهیا شود. تغییرات پرشتاب همهجانبه در دنیای کنونی به همراه رقابت نفسگیر برسر کاهش هزینهها بهوسیله افزایش تیراژ تولید سبب شده تا میزان تیراژ اقتصادی تولید بسیار فراتر از نیاز متمرکز در بازارهای محلی باشد، به عنوان مثال در صنعت خودروی دنیا تیراژ اقتصادی تولید روی یک محصول نزدیک به ۲میلیون خودرو است که اعداد فروش در این مقیاس با توجه به تنوعطلبی مشتریان امروزی نمیتواند تنها با تمرکز در یک بازار محقق شود. به طور نمونه فروش سالانه گروه رنو در سال ۲۰۱۴ میلادی نزدیک به ۷میلیون و ۲۰۰هزار خودرو بوده که ۶۰درصد فروش این رقم به عرضه ۵ محصول مختلف از یک پلتفرم در بیش از ۱۰ بازار عمده در کشورهای مختلف پرداخته است.از این رو نمیتوان از سرمایهگذاری اقتصادی خودروسازان ایرانی در حوزه پلتفرم سخن گفت بیآنکه به مهیا کردن بازارهای جهانی برای این سرمایهگذاری اندیشید اما آنچه در این میان متناقض است نه تنها تمرکز نکردن بر ایجاد مزیت در صنایع داخلی برای بسط بازارهای پیش رو است بلکه حتی دست و دلبازی بیمحابانه برای سپردن بازارهای داخلی به رقبای خارجی است. کاهش بازارهای داخلی از طریق ایجاد مناطق آزاد و واردات بیرویه خودرو در هر گوشه از کشورمان بیآنکه بتواند مزیتی برای این صنعت ایجاد کند تنها نمونهای از عملکرد متناقض با این هدف است.بدون تمرکز و انسجام استراتژیک در عملکرد نهادهای مختلف تاثیرگذار، خطری اساسی از منظر تقاضا در کمین صنایع مختلف ازجمله صنعت خودروی ایران خواهد بود از اینرو میتوان گفت که تمرکز بر ایجاد مزیت در صنایع داخلی و توانمندسازی آنها و وسواس بیشتر در سپردن بازار به رقبای خارجی میتواند به عنوان راهکاری اساسی برای نجات صنایع در خطر مدنظر قرار گیرد.
عبداله توکلیلاهیجانی - کارشناس صنعت خودرو
