امید افخمی-کارشناس عمران: شهرهای دانش، شهرک‌های علمی و فناوری، شهرهای هوشمند و... نشان‌دهنده از گسترش علم و فناوری در دنیای کنونی است که گاهی این انسان است که مغلوب آن می‌شود.

  به عبارتی، اگر نخواهیم در مسیر این فناوری‌های نو پیش رویم مغلوب جریانی می‌شویم که ناگاه ما را پس می‌زند.  مثال روشن آن برمی‌‌گردد به تلاش دولت برای ایجاد زیرساخت‌های توسعه فناورانه؛ اگر درنظر بگیریم که دولت نخواهد در این مسیر قدم‌ گذارد خود متهم به نقص یا بی‌توجهی می‌شود.  البته که جریان‌های متناقض و ناخوشایندی چون مهاجرت نخبگان پیش می‌آید.  از این رو می‌توان گفت اکنون که موضوعی مانند شهرهای هوشمند مطرح شده خودمان باید به سمت هوشمندسازی شهرها برویم تا از تمامی مزایای آن بهره‌مند شویم در غیر این صورت تنها هزینه‌هایش به ما تحمیل می‌شود و مزیتی دربر نخواهد داشت.  زمانی که بحث شهر هوشمند مطرح می‌شود به این معناست که می‌توانیم با زیرساخت‌های IT و پهنای باند، ذی‌نفعان مختلف این صنعت را کنار یکدیگر قرار دهیم تا هر نهاد در رسیدن به این هدف وظایفی را بر عهده گیرد. در این میان دسترسی به فیبر نوری از اهمیت بسزایی برخوردار است.  اما منظور از زیرساخت‌های مناسب این بخش تنها فیبر نوری و وایرلس نیست چراکه باید در شهر لایه‌های باسیم و بی‌سیم فراهم شود تا تمام اپلیکیشن‌ها و وسایل مختلف به این ترتیب به یکدیگر متصل شوند تا بتوان معماری شهر هوشمند را اجرا کرد.  در شهری که لایه‌های مختلف زیرساخت وایرلس وجود دارد، ارتباطات ماشین به ماشین برقرار شده و تمام اطلاعات حمل‌و‌نقل(کنترل اتوبوس، مترو، ترافیک و اطلاع‌رسانی به مردم)، امنیت در شهر (زیرساخت، محتوا)، انرژی (استفاده بهینه از اطلاعات کنتور آب و برق و گاز)، کمک‌های فوری (بهداشت، آتش‌نشانی و پلیس برای کمک‌رسانی) و. . .  جمع خواهند شد و به یک مرکز که شهر هوشمند را کنترل می‌کند، متصل خواهند شد.  نکته مهم در این میان مشارکت و همگامی صنایع و بخش خصوصی است که خود باید با این جریان نو هماهنگ شود.