مزیت‌های یک منطقه یا کشور برای رونق و رشد اقتصادی هیچ‌گاه مبهم و فراموش شده نخواهد شد. شاید به همین دلیل باشد که یک نسخه پایدار را برای منطقه‌ای درنظر می‌گیرند که با گذشت زمان چندان در متغیرهای آن تغییری به وجود نمی‌آید.

از میان همین متغیرها است که می‌توان درجه کمبود توسعه یا نیاز به رونق بیشتر را فهمید. از این‌رو، چاره مشکلات صنعتی و فناوری قابل یافتن است. می‌ماند اینکه چقدر ایده و راهکار می‌تواند این چاره‌ها را تحقق دهد. به نظر می‌رسد حضور شبکه‌ای از نخبگان در کنار مسئولان امر می‌تواند سودمند باشد؛ فرقی هم نمی‌کند که این شبکه در داخل کشور باشد یا خارج همین که به هم پیوستگی بین پژوهشگران وجود داشته باشد می‌توان در قالب آن اتاق فکری تشکیل داد و از ثمرات فکری آنها سود برد. هر چند به نظر این شبکه اندکی دور از ذهن باشد اما می‌توان این موضوع را در کنار جذب نخبگان مقیم در کشورهای دیگر به داخل مورد بررسی قرار داد. شاید در زمانی امکان جذب نخبگان نباشد و تمایل به ورود آنها در کشور اندک باشد. به جزای اینکه از طیف پژوهشگران و منابع انسانی نخبه گروهی اپوزیسیون را بسازیم که گاهی برخلاف منافع ملی کشور حرکت کنند بهتر است با صرف سرمایه‌هایی مجازی دایره وابستگی آنها را به داخل بیشتر کنیم. مجموعه‌ای که با هم با وجود تخصص‌های مختلف در ارتباط باشند و امکان حضور و رویارویی در داخل را در خود ببینند. در قالب این شبکه می‌توان سریع‌تر ایده را جذب کرد و حتی روند حضور آنها برای مدت پایدار آسان می‌شود.

صفیه رضایی - روزنامه‌نگار