رئیسجمهوری با تاکید بر اینکه «ساختمانها باید محل آرامش مردم باشد نه ابزار سود آوری»، اظهار کرد: پیدا کردن منابع مشروع و سالم درآمدی برای شهرها ضروری است و دولت آماده همکاری و تهیه لوایح لازم است.
به گزارش «گسترش صنعت»، حجتالاسلام و المسلمین حسن روحانی در پنجمین اجلاس بینالمللی مجمع جهانی شهرهای اسلامی، ضمن تسلیت سالروز شهادت امام موسی بن جعفر(ع) و طلب توفیق از پیامبر(ص) و خاندان رسالت و ائمه هدی(ع) در باره معماری اسلامی، مدیریت شهری سخنرانی کرد.
مهمترین اظهارات ریاستجمهوری را به نقل از پایگاه اطلاعرسانی ریاستجمهوری در ادامه بخوانید:
تامین هزینههای شهر از مسیرهای نادرست مانند تراکم فروشی، فروش حقوق مردم و نسلها است.
در دنیای امروز موضوع مدیریت شهری و اداره زندگی مردم، بهویژه در یک شهر بزرگ، جزو مدیریتهای سخت و پیچیده است.
برای درک و فهم تمدن اسلامی، بهترین راه آن است که بعد از مطالعه کتب و آثار گذشتگان به آثار باقیمانده معماری در شهرهای مهم اسلامی و تمدنی که از مشرق زمین، شبه جزیره هندوستان، ساحل مدیترانه و شمال افریقا و کشورهای مهم خاورمیانه از جمله کشور بزرگ ایران نگاه کنیم.
آثار تمدنی در شهرهای بزرگ و نوع معماری و ساختمانهای بزرگ این شهرها از مهندسی، ابتکارات، دوستی و برادری میان مردم و استفاده درست از طبیعت در گذشته با انسان سخن میگویند.
در آثار بزرگ تمدنی در کشورهای مختلف جهان و از جمله کشورهای اسلامی، ریشه معماری شهرها و ساختمانها از فرهنگ و اعتقادات مردم نشأت میگیرد و مسجدها، مدرسهها، دانشگاهها و مراکز آموزشی به عنوان مرکزیت شهرها، قبل از محلههای مسکونی مردم، مد نظر بوده است.
مسجد محل اجتماع مردم و جایگاهی است که مردم با هم برای انجام آیین دینی و فرهنگیشان در آنجا شور و مشورت میکنند. حتی تصمیم برای دفاع از شهرها از مسجدها آغاز میشود و مسجد به عنوان مرکز فرهنگی محسوب میشود که مردم با آداب و رسوم و مسیر زندگی آشنا میشوند.
مدارس و دانشگاهها، به طور معمول در کنار مسجدها ساخته میشوند و مقبره بزرگان دینی، مذهبی و حتی فرهنگی و هنری در کنار مسجدها ساخته میشوند و سپس در کنار این فرهنگ و هویت، اقتصاد ظهور و بروز یافته و بازار ساخته میشود و بازار مکانی است که صادرات و واردات، شهری و روستایی و حتی بین کشورها از آنجا آغاز میشود و بازار همچنین به عنوان بخشی از مراکز تولیدی فرهنگی و هنری محسوب میشود. بنابراین ابتدا فرهنگ و هویت و سپس اقتصاد و اداره آن، شکل میگیرد و در کنار فرهنگ، اقتصاد و علم، محل سکونت مردم تشکیل میشود و همزمان این مراکز مسکونی با اماکن تولیدی و کشاورزی پیوند مییابند.
از تمدن گذشته میآموزیم که از سوداگری در خانهسازی، شهر ایجاد نمیشود و میآموزیم که ریشههای فرهنگی، اساس شهرسازی است و نحوه معماریها هم به گونهای است که مردم بتوانند، راحتتر زندگی کنند، نه آنکه ساختمانها پرسودتر ساخته شود.
ساختمان باید محل سکونت و آرامش مردم باشد و به همین دلیل آن را مسکن نامگذاری کردند و در چنین حالتی است که نیازمندیهای فرهنگی جوانان و نیز نیازمندهای اقتصادی و ارتباطات فرهنگی و اجتماعی مردم، تعریف و تبیین میشود.
متاسفانه در بسیاری از اهداف بلند شهرسازی فاصله ایجاد شده و به مسائل فرهنگی و حتی حریم خصوصی و شرایط اجتماعی مردم، کمتوجهی میشود، شهرها باید مکانی امن برای همه مردم باشد و نحوه ارتباط مردم در آن به راحتی شکل بگیرد و زنان و کودکان جامعه با کمال امنیت و آرامش بتوانند در آنجا رفت و آمد کنند. بنابراین قبل از هر چیز امنیت و آرامش شهروندان حائز اهمیت است.
