خریدار حق دارد به دنبال کالای باکیفیت باشد اما این بدین معنا نیست که محصول خارجی ۱۰۰ درصد باکیفیت است.
این نوع محصولات مشکلات خود را دارد که یکی از آنها مسئله خدمات پس از فروش است. به طور نمونه، تاجری برای واردات محصولی از یک برند اقدام میکند که به طور عموم خدمات پس از فروش ندارد و در ادامه، مصرفکننده به دردسر میافتد. به این دلیل که فروشندگان برای واردات نشانهای مختلف اقدام میکنند فضایی برای پیگیری موضوع از سوی مصرفکننده باقی نمیماند و فروشنده هیچ مسئولیتی در قبال محصول خارجی خود نمیپذیرد.
در این بستر لنتترمز یکی از قطعات فوق ایمنی است و باید حساسیت بیشتری نسبت به واردات آن و کنترل بیشتری وجود داشته باشد.
قیمت نیز از دیگر مولفههای مهم در جذابیت بازار است. مصرفکننده حق دارد کالایی را با کیفیت عالی و نرخ مناسب بخرد. اما تجربه نشان داده است وقتی کالایی برای نخستینبار خریداری میشود توضیحهای فروشنده تاثیر زیادی روی خرید افراد دارد.
زمانی که قطعهای با جان و سلامت افراد ارتباط دارد به طور قطع تعریفهای فروشنده تاثیر بیشتری روی تصمیم خریدار میگذارد و در نهایت ناآگاهی افراد منجر میشود به کالای خارجی نسبت به محصول ایرانی اعتماد بیشتری کند.
اما پرسش این است که اگر تولید مشابه در داخل وجود دارد چرا نباید توزیعکننده از محصولات داخلی خریداری کند؟ چه دلیلی دارد قطعهای که در داخل با کیفیت مناسب تولید میشود از خارج کشور وارد شود؟
در این باره به نظر میرسد فرهنگ استفاده از کالای خارجی و اعتماد به این محصولات در بین خریداران اپیدمی شده است و مشتریان با پیشزمینه فکری همیشه به دنبال نقصی در تولیدات داخل هستند در صورتی که چنین امری برای امروز صحت ندارد و بسیاری از کالاهای داخلی کیفیت مطلوبتری نسبت به مشابههای چینی خود دارند.
بنابراین نیاز است این نابسامانی سامان داده شود و زمانی که یک کالا میتواند با ظرفیت چند برابر مصرف کشور از سوی تولیدکنندگان داخل تولید و عرضه شود منطقی نیست از طریق واردات، بازار تامین شود. حتی اگر نیاز به تامین کالا از خارج باشد دولت موظف است شرکتهایی را انتخاب کند که دارای نشان معتبری در سطح بینالمللی و خدمات پس از فروش باشند تا در ادامه خریدار با مشکلات کمتری روبهرو شود.
سید حسین لاجوردی - رئیس انجمن صنایع تولید لنتترمز و کلاچ
