فرسودگی دومینوی مرگ واحدهای صنعتی

فرسودگی را می‌توان مهم‌ترین عامل بازدارنده توسعه در تمام صنایع دانست. فرسودگی در یک کارخانه نشان از نگاه مدیریتی و وضعیت اقتصادی یک بنگاه دارد.

اگر یک واحد با فرسودگی همراه باشد، به معنای نگاه غیرتوسعه‌ای در بنگاه است. شاید گفته شود این پدیده به دلیل شرایط اقتصادی ایجاد شده باشد اما وضعیت ایران هنوز به گونه‌ای نیست که فرسودگی به واسطه شرایط اقتصادی به واحدها تحمیل شود.
فرسودگی موضوعی نیست که امروز و دیروز ایجاد شده باشد. این مشکل از سال‌های گذشته در کشور وجود داشت و برخی از کارخانه‌های بزرگ کشور را به تعطیلی کشاند. به‌تازگی مطرح شده که تسهیلات نوسازی سال گذشته مورد استقبال قرار نگرفت و مقداری از بودجه نوسازی باقی مانده است. این موضوع به طور مشخص نشانه‌ای از نبود نگاه توسعه در واحدهای صنعتی است.
در این زمینه مهم‌ترین نیاز این است که ابتدا باید بررسی شود دلیل مورد استقبال قرار نگرفتن تسهیلات نوسازی چه بوده است.
 این موضوع باید بررسی شود تا با تغییر شرایط تسهیلات از واحدهای تولیدی حمایت بیشتری کنیم. علاوه‌بر این، باید در نظر داشت که واحدهای تولیدی اکنون با مشکلات جدی روبه‌رو هستند و بسیاری از واحدها به دلیل شرایط تولید در کشور تلاش می‌کنند تا از تسهیلات مختلف استفاده و مشکلات دیگری را برطرف کنند.
 این موضوع در سال‌های گذشته نیز با عنوان انحراف تسهیلات مطرح بود. باید جلوی این سیاست در بخش تولید گرفته شود تا تسهیلاتی که داده می‌شود در سرفصل مشخص هزینه شود.
فرسودگی، مسئله‌ای است که جان کارخانه‌ها را می‌گیرد. هر چند وجود برخی قوانین و بروکراسی در ساختار بانکی و دولتی یکی از عوامل موثر بر وضعیت بنگاه‌ها است اما بررسی این آمار گذشته نشان می‌دهد که مشکل امروز نگاه حاکم بر بنگاه‌ها است.
در زمان دولت یازدهم تعداد قوانین مزاحم بیش از حال حاضر بود. با وجود این، تسهیلات مورد نیاز در پایان هر سال به پایان می‌رسید. دلیل اصلی این موضوع مربوط به وضعیت بهتر اقتصاد کشور در آن دوره می‌شود.
اکنون به دلیل اینکه در شرایط اقتصادی شاهد برخی مشکلات هستیم، استقبال از این تسهیلات کاهش یافته است. این در حالی است که واحدهای صنعتی می‌توانند از تسهیلات نوسازی استفاده کنند اما امروز آن را اولویت خود نمی‌دانند.
لازم است این موضوع در کارخانه‌ها مطرح شود که نوسازی، بهسازی و توسعه واحدهای تولیدی باید اولویت نخست تمام بنگاه‌های تولیدی باشد.
 در صورتی که مدیران صنعتی در کشور به این نتیجه نرسند، فرسودگی مانند دومینوی ورشکستگی عمل می‌کند و جان تمام واحدهایی را که امروز فعال هستند، خواهد گرفت.
این موضوع با احتساب برخی فشارهای بین‌المللی بر اقتصاد ایران، شرایط را برای تولیدکنندگان و اقتصاد کشور دشوارتر می‌کند.
همچنین دولت باید تلاش کند تا شرایط پرداخت تسهیل شود و تولیدکنندگان نیز باید به این نتیجه برسند که نوسازی علاوه بر مزیت‌های اقتصادی، باعث می‌شود حیات کارخانه‌ها به نوعی تضمین شود.
 نبود هماهنگی و درک متقابل بین دولت و بخش‌خصوصی باعث می‌شود هر دوسوی این معادله و مردم متضرر شوند.
رمضانعلی سبحانی‌فر - عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی