تبدیل شدن ایران به یک خودروساز که همزمان با امضای قرارداد با شرکای خارجی وارد فاز جدی شده در حالی مورد تاکید مسئولان و کارشناسان است که قرار گرفتن ایران در چنین وضعیت و جایگاهی نیازمند تجربههای جهانی است. نرخ بازدهی تولید همواره از تجارت کمتر بوده؛
بر این اساس با توجه به چنین شرایطی برای تبدیل شدن به یک خودروساز باید از فعالیت در زمینه مونتاژ آغاز کرد و در نهایت به طراحی رسید اما به طور قطع این موضوع به این معنا نیست که ایران نمیتواند خودروساز شود. درحالحاضر آنچه به عنوان قراردادهای خودرویی منعقد شده و بر آن تاکید میشود کسب و انتقال اطلاعات و دانش فنی است و به نظر میرسد با قراردادهای منعقد شده در این صنعت که به لحاظ تعداد منطقی است در کنار قراردادهای مونتاژ و تولید خودرو میتوان به سمت امضای قراردادهای طراحی و قطعهسازی حرکت کرد زیرا صنعت خودرو باید به حلقههای گمشده خود نیز برسد. تولید در ایران به دلیل نرخ تمام شده بالا همواره از سود کمتری نسبت به واردات برخوردار بوده و قطعهسازان تمایلی به رشد و دریافت استانداردهای روز ندارند و از سوی دیگر به دلیل نرخ تمامشده بالای قطعات در ایران لازم است درجهت کاهش نرخ تمام شده و پیشبینی راهکارهایی در این زمینه اقدام شود. در این شرایط برای تبدیل شدن به یک خودروساز قوی لازم است قراردادهای طراحی و قطعهسازی در کنار قراردادهای مونتاژ و تولید خودرو منعقد شود تا ضمن رشد صنعت خودرو راه را بر افزایش نرخ تمامشده ببندد. البته توجه به موانعی همچون مالیات، قوانین کار و نرخ پایین بازدهی تولید نسبت به تجارت از دیگر مواردی است که میتوان با توجه به آنها زمینه تبدیل شدن ایران به یک خودروساز را مهیا کرد.
امرالله امینی - کارشناس صنعت خودرو
