در سالهای اخیر صنعت قطعه رشد مطلوبی را در کارنامه خود ثبت کرد چنانچه هماکنون بسیاری از قطعات قابل ساخت و تامین در کشور است. هماکنون بیش از ۷۵درصد از صنعت خودرو ایران وابسته به قطعهسازان بوده و باقی درصدها نیز مربوط به رنگ و مونتاژ است که در این زمینه مشکلی وجود ندارد.
در جریان قراردادهای جدید خودرویی که با پژو، رنو، سیتروئن و همچنین بهزودی با فولکسواگن و شرکت هیوندایی منعقد میشود اگر شرط تولید محصولات جدید با ۴۰درصد ساخت داخل در آغاز و رسیدن به ۷۰درصد از تولید در دو سال آینده و نیز ۳۰درصد صادرات باشد میتوان به آیندهای روشن در صنعت خودرو و قطعه امید داشت. البته در بحث قراردادها صنعت قطعه باید به دنبال این روند باشد تا قطعهسازان داخلی با همتایان بینالمللی وارد همکاری و مشارکت شوند. در این جریان لازم است دانش و فناوری را از کشورهای صاحب فناوری وارد و به همراه نیروهای آموزشدیده محصولاتی تولید کنیم که به لحاظ نرخ و کیفیت قابلرقابت با بزرگان این صنعت باشد.امروز باید از مزیتهای موجود به نفع تولید داخل استفاده کرد و مواد اولیه داخلی را باقیمت تمامشده و سود کمتر در اختیار تولیدکننده داخلی قرار داد تا محصولات تولیدی رقابتیتر باشند. هماکنون عزمی ملی در راستای جلوگیری از واردات محصولات تولیدی در صنعت قطعه کشور بهوجود آمده که اگر در این مسیر گامهای درستی برداشته شود بیشک میتوان شاهد رونق تولید و اشتغال در کشور بود. البته در کنار این جریان باید فضای کسبوکار نیز بهبود یابد و سود نرخ بانکی متعادل شود چراکه با سودی که امروز به سپردههای بانکی اختصاص پیدا کرده هیچ تولیدی توجیهپذیر نخواهد بود و سود تسهیلات تولید باید موردبازنگری قرار گیرد.
محمدرضا نجفیمنش - عضو هیاتمدیره انجمن قطعهسازان تهران
