حدود یک دهه پیش، در یکی از سندهای راهبردی برای پیشرفت صنعت قطعه چند راهکار در دستور کار قرار گرفت؛ نخست اینکه تولید در مقیاس انجام شود زیرا حضور سورسهای گوناگون باعث میشود تا صنعت خودرو کارآمدی لازم را نداشته باشد.
دومین راهکار پیشنهادشده، بحث مشارکت و تجمیع قطعهسازان بود به این معنی که شرکتها با یکدیگر مشارکت داشته باشند و در قالب سرمایهگذاری مشترک داخلی(جوینتونچر) با یکدیگر همکاری کرده و توان خود را افزایش دهند.
دیگر این است که ضمن آنکه سورسها باید محدود باشند و تجمیع اتفاق بیفتد تولید اقتصادی نیز انجام شود. این مسئله به این مفهوم بود که قطعهسازی کشور باید این توان را داشته باشد که بتواند بازار داخل و خارج را همزمان پوشش دهد. به این ترتیب، قطعهسازان میتوانستند در شکل کلان صادرات انجام دهند.
از جمله موضوعهای مطرحشده در این سند راهبردی پرداختن به فناوریهای جدید و نیز روزآمد کردن ماشینآلات و تجهیزات واحدهای تولیدی بود که به سرمایهگذاری نیاز داشت زیرا صنعت قطعه بدون سرمایهگذاری نمیتواند متحول شود. این موارد در کنار یکدیگر میتواند ضربههایی را که احتمال دارد صنعت قطعه کشور را در حرکت دگرگونکننده صنعت خودرو آسیبرسان کند تا حدودی کاهش دهد.
این سند اجرایی نشده است به دلایل بسیاری که بارها از زبان کارشناسان مختلف خودرویی عنوان شده است؛ تجمیع و ادغام در صنعت قطعه انجام نشد، با وجود هزینههای سربار و کمبود نقدینگی ماشینآلات و تجهیزات نوسازی نشد و چالشهای دیگر باعث شد تا امروز اتفاق خاصی در این زمینه رخ ندهد.
در شرایط فعلی برای توانمند کردن صنعت قطعه کشور باید این برنامههای راهبردی به مرحله اجرا درآیند.
ساسان قربانی - کارشناس صنعت خودرو
