در کشور برای تربیت نیروی انسانی متخصص سرمایهگذاری زیادی میشود اما در نهایت از توانمندیهای آنها استفاده نمیشود.
با مهاجرت این افراد متخصص و آموزشدیده به کشورهای دیگر به طور عموم خارجیان هستند که از خدماتدهی آنها بهرهمند میشوند. البته هستند افرادی که میمانند اما به نوعی این ثروت ملی هرز میرود. سرمایه هنگفتی با وجود هزینهکردهای بالا از دست میرود. میتوان با سرمایهگذاری کمتر در آموزش این نیروها یک کشور فوقپیشرفته ساخت. نباید خیلی راحت از توانمندی چنین نیروهای کارآمدی گذشت. البته امروز وضعیت نسبت به گذشته بهتر شده اما انتظار بیشتری برای استفاده از این ثروت ملی وجود دارد. مشکل مهندسان تربیتشده داخلی کمبود آزمایشگاه است. امکانات آزمایشگاهی که در دانشگاههای کشور وجود دارد نسبت به تحصیلات آکادمیکی که در این زمینه داریم تطابق ندارد و از نظر کمی و کیفی بهشدت در سطح پایینی قرار دارند. این در حالی است که کار مهندسی، تجزیه و تحلیل دادهها به شکل مجازی و سپس به اجرا درآوردن این دادهها است. همین کار با استخراج معادلات ریاضی حاکم بر یک سیستم و شبیهسازی آن در نرمافزارهای رایانهای نمیتواند خروجی مطلوبی داشته باشد. درحالحاضر بسیاری از پایاننامههای ارشد و دکترا در کشورهای پیشرفته عملی شده و به این شکل، دادهها کاربردی میشوند. به این ترتیب، معادلات در فضاهای آزمایشگاهی از حالت نظری به وضعیت عملی درمیآیند. این در حالی است که در این باره کشور ما ضعیف عمل میکند زیرا امکانات آزمایشگاهی ضعیفی دارد. در نتیجه، دانشجویان و دانشمندان ایرانی در گذر از تئوری به عمل ضعیف هستند و ضعف سیستم تحصیلی کشور در این بخش ناشی از خلأ تجهیزات و آزمایشگاههای روزآمد است.
نوید صانعی - کارشناس حوزه آزمایشگاه
