صنعت دوچرخه در کشور یکی از صنایع مغفول مانده است که اخبار ضدونقیض درباره تولید آن شنیده میشود.
در حالی که برخی به تعطیلی کارخانههای دوچرخهسازی داخلی اشاره میکنند بعضی از کارشناسان این ادعا را رد کرده و آن را جوسازی برای این صنعت میدانند. البته این در حالی است که حتی استفادهکنندگان دوچرخه نیز آشنایی چندانی با تولیدات بومی ندارند و بیشتر برندهای مشهور جهانی مدنظر حرفهایکاران است. دوچرخه به عنوان وسیله حملونقل پاک امروز توجه کشورهای بسیاری را به خود جلب کرده است. در ایران نیز گروهی علاقهمند به ورزش و نیز در راستای حفظ محیطزیست با شعار هوای پاک، گروه رکابزنان دوچرخه کشور را تشکیل دادهاند و به دنبال همگانی کردن استفاده از این وسیله نقلیه هستند. از سوی دیگر، تبلیغات شهرداری در این حوزه با عنوان وسیله حملونقل بیدود بسیار دلگرمکننده است. مترو به عنوان یکی از وسایل حملونقل عمومی پاک خود تبلیغکننده طرح دوچرخه است. این امر نشان میدهد در کنار خودروهای برقی، دوچرخه نیز در کانون توجه مدیران دولتی قرار گرفته و برای استفاده از آن، که البته هزینه کمتری دارد، تلاشهای جمعی شکل گرفته است. برای عمومی شدن مسئله باید زیرساختها فراهم باشد زیرا اگر طرحی در آغاز به نیازها یا انتظارات مخاطب خود پاسخ ندهد نوعی بدبینی به وجود میآورد که در حافظه تاریخی مردم به ثبت میرسد. فرهنگ استفاده از دوچرخه زمانی عمومیت مییابد که نسبت به سایر وسایل نقلیه مزیتی داشته باشد. حال باید دید در ادامه طرح «بیدود» که خود ظرفیتی برای تولید در داخل به وجود آورده است چقدر میتواند در جلب نظر شهروندان در کلانشهر تهران موفق عمل کند.
فاطمه امیراحمدی - روزنامهنگار
