شرایط اقتصادی کشور به گونهای پیش میرود که فعالان صنعتی و صاحبان کارخانهها به دلیل افزایش هزینهها تمایلی برای توسعه بنگاههای خود ندارند.
این در حالی است که اگر واحدهای صنعتی بتوانند توسعه و نوسازی را در دستور کار خود داشته باشند و چنین سیاستهایی را ادامه دهند، آینده وضعیت بهتری داشته باشند. شرایط کنونی با اینکه ادامه مسیر را بسیار دشوار کرده اما واحدهای صنعتی نباید نوسازی و توسعه بنگاههای خود را فراموش کنند. در شرایطی که تمام واحدهای صنعتی در بخشهای مختلف تولید مشکل دارند اگر واحدی بتواند این سیاستها را ادامه دهد در آینده به مزیتی دست خواهد یافت که دیگر کارخانهها آن را ندارند. در این شرایط فرسودگی را میتوان مهمترین عامل بازدارنده توسعه در تمام صنایع دانست. وجود فرسودگی در یک کارخانه نشان از نگاه مدیریتی و وضعیت اقتصادی یک بنگاه دارد. اگر یک واحد با فرسودگی همراه باشد، به معنای نگاه غیرتوسعهای در بنگاه است. شاید این پدیده به دلیل شرایط اقتصادی ایجاد شده باشد اما وضعیت ایران هنوز به گونهای نیست که فرسودگی از طرف شرایط اقتصادی به واحدهای تحمیل شود. موضوع فرسودگی موضوعی نیست که امروز و دیروز به وجود آمده باشد. این مشکل از سالهای پیش در کشور وجود داشت و برخی از کارخانههای بزرگ کشور را به تعطیلی کشاند. بهتازگی مطرح شده که تسهیلات نوسازی سال گذشته مورد استقبال قرار نگرفت و مقداری از بودجه نوسازی باقی مانده است. با این حال، کارخانههای جدید میتوانند از فرسودگی خود را در امان نگه دارند. علاوهبر این، از وظیفه دولت نیز باید غافل شد. دولت وظیفه دارد با کاهش سود تسهیلات نوسازی و توسعه واحدهای صنعتی را به این سمت هدایت کند. اگر سیاستهای تشویقی کارساز نباشد علاوهبر اینکه بنگاههای تولیدی را از دست خواهیم داد دولت نیز مجبور میشود، در آینده هزینههای بیشتری را در نظر بگیرد. در شرایط کنونی میتوان با کاهش ۵ درصدی تسهیلات نوسازی واحدها را برای حرکت به سمت توسعه هدایت کرد. این در حالی است که در آینده اگر دولت بخواهد حمایتی داشته باشد باید تا ۱۰ درصد نرخ تسهیلات را کاهش دهد. بر این اساس، هنوز زمان برای اصلاح نرخ تسهیلات وجود دارد.
رمضانعلی سبحانیفر - عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس شورای اسلامی
