حفظ کیفیت محصول و بالا بردن قدرت رقابت‌پذیری از ویژگی‌های بارز صنعت بسته‌بندی است.

از آنجا که صنعت بسته‌بندی در کشور ضعیف است واحدهای تولیدی به سمت بسته‌بندی‌های وارداتی روی آورده‌اند. به جرات می‌توان گفت مشکل امروز صنعت بسته‌بندی در اثرپذیری مستقیم از نرخ ارز است. هر چند در این شرایط چاره‌ای جز پذیرش این موضوع نیست اما باید دقت داشت که ارزش صنعت بسته‌بندی در ایران در مقایسه با کشورهای دیگر، وضعیت چندان مطلوبی ندارد. بررسی آمارهای موجود در صنعت بسته‌بندی و مقایسه آن با کشورهای دیگر نشان می‌دهد که سهم ایران در صنعت جهانی بسته‌بندی بسیار ناچیز است. پایین بودن جایگاه ایران در صنعت بسته‌بندی و نبود چشم‌انداز روشنی از رشد این صنعت می‌تواند پیامدهای منفی برای اقتصاد کشور به دنبال داشته باشد. دستگاه‌های بسته‌بندی موجود در کشور به طور عمده وارداتی است به نحوی که برخی از واحدهای تولیدی ماشین‌آلات و مواد اولیه مورد نیاز خود را وارد می‌کنند شرکت‌های خارجی نیز از این فرصت استفاده کرده و ماشین‌آلات بسته‌بندی را در پکیج از پیش تعریف‌شده تحویل می‌دهند و از تحویل جداگانه آنها خودداری می‌کنند. بنابراین، ارزش‌افزوده بسته‌بندی به جیب شرکت‌های خارجی سرازیر می‌شود. اکنون تولیدکنندگان داخلی و کسانی که از مواد اولیه وارداتی استفاده می‌کنند از گرانی‌ها و نوسان‌های ارزی ضرر می‌کنند. این نوسان‌ها بر صنعت بسته‌بندی نیز اثرگذار است و واردات مواد اولیه سلفنی و سلولزی را با مشکل روبه‌رو می‌کند به طوری که بسته‌بندی میوه‌های تازه برای بازارهای داخلی و صادراتی با نایلون معمولی در قیمت‌های هر کیلو ۱۶ هزار تومان انجام می‌شود که پیش از این حدود ۹ هزار تومان بود. این در حالی است که برای بسته‌بندی میوه‌ها برای حفظ کیفیت باید از نایلون آنتی‌فوگ استفاده شود که در ایران تولید نمی‌شود و وارداتی است. این محصول نیز اثرپذیری مستقیم از نرخ ارز دارد. نایلون آنتی‌فوگ قابلیت دارد که اکسیژن داخل بسته را به بیرون هدایت کرده و مانع ورود اکسیژن به داخل بسته شود. سایر ملزومات بسته‌بندی نیز مانند این نایلون در نرخ و تولید وابستگی غیر‌مستقیم به نرخ ارز دارد. در این شرایط دولت باید به نفع تولید وارد عمل شده و به تمام بخش‌های تولیدی اثر‌پذیر از نرخ ارز یارانه دهد.
وحید وفایی / کارشناس صنعت بسته‌بندی