صنایع غذایی از مهمترین گونههای صنایع به شمار میآیند.
در کشور ما استفاده از گوشت به عنوان مهمترین ماده در صنایع غذایی همواره رواج داشته است. در آغاز دهه ۵۰ بازار مصرف گوشت گاو بهتدریج و طی ۲۰ سال افزایش مییابد و البته در این زمان گوشت گاو همیشه از منابع داخلی تامین میشود به گونهای که طی ۲۰ سال افزایشی معادل ۱۰ برابر در زمینه مصرف گوشت گاو را شاهد هستیم.
از اواخر دوره حکومت قاجاریه از گوشت گاو انواع خوراکها تهیه میشد. معمولا بر سر سفره خانوادههای ممتاز و اشرافی غذاهایی که با گوشت گاو پخته شده بودند، قرار میگرفت.
در دهه ۵۰ دو عامل مهم موجب کاهش پرورش گاو در روستاها شد. محدودیت مراتع و چراگاهها و نیز گرانی هزینههای نگهداری گاو همچنین به دنبال مکانیزه کردن کشاورزی و چون دیگر گاو به عنوان ابزار زراعی برای شخم زدن و گرداندن چرخ خرمن به کار گرفته نمیشد، این تصور پیش آمد که ممکن است تولید گوشت گاو که مرکز آن روستاها و واحدهای کشاورزی بودند رو به کاهش بگذارد. بنابراین و به خاطر مشکلات ناشی از کمبود مراتع و ذخیره علوفه، گاوداران به پرورش انواع دیگر دامها روی آوردند.
در سال ۱۳۵۲ هجری شمسی ۱۲۰۰ دکان قصابی در سراسر تهران فروشندگی گوشت گاو و گوساله را به عهده داشتند. بر اساس برنامهریزیها با توجه به ضرورت مدرن و مجهز شدن فروشگاههای قصابی تصمیم گرفته شد از تعداد مراکز عرضه گوشت کاسته شود. در آن زمان مصرف گوشت گاو در تهران بالغ بر ۱۰۰ تن در روز بود. با توجه به آنکه ذائقه مردم از نظر غذایی بهتدریج تغییر یافت پیشبینی میشد که مصرف گوشت گاو بیش از این نخواهد شد زیرا شهر تهران به علت رشد جمعیت و تمرکز نیروی اقتصادی و بالاخره تردد دائمی مردم سراسر ایران در کنار استفاده از گوشت گاو همیشه به گوشت گوسفند به عنوان ماده اصلی غذایی توجه داشته است.
در نتیجه بین مشاغل و صنایع گوناگون فروشندگان گوشت گوسفند از جمله گروههای صنفی معدودی هستند که نسل اندر نسل شغل و پیشه گذشتگان خود را دنبال کردهاند. همین مسئله موجب شده که فروشندگان گوشت به عنوان یک طبقه مشخص اجتماعی با خصوصیات اخلاقی مثبت شهرت و اعتباری استثنایی کسب کند. اتحادیه فروشندگان گوشت گوسفند نیز مانند فروشندگان گوشت گاو در سال ۱۳۵۲ دارای سابقهای بیش از ۱۰۰ سال بود در این سال ۲۵۰۰ واحد صنفی در سراسر شهر تهران توزیع و فروش گوشت گوسفند مصرفی این شهر را برعهده داشتند.
با توجه به ضرورت تمرکز واحدهای توزیع گوشت و اینکه فروش گوشت گوسفند از نظر اقتصادی مقرون به صرفه بوده، برای خریداران نیز تسهیلاتی فراهم آید، مقرر شد از تعداد فروشگاههای گوشت کاسته شود. در طرح جدید قرار بود ۱۲۰۰ دکان قصابی از میزان مغازههای موجود حذف شود و فروشگاههای مجهز با انبارهای ذخیره کافی احداث کردند تا فروش بر اساس موازین صحیح به صورت اقتصادی و قابل قبولی درآید. برای انجام این برنامه در سال ۱۳۵۲ اتحادیه گوشت گوسفندی با موافقت اتاق اصناف اعتباری نزدیک به ۱۰ میلیون تومان اختصاص داد. همچنین اقدام به تاسیس شرکت تعاونی و توزیع گوشت با سرمایهای معادل ۱۰ میلیون تومان که اتحادیه آن را به عهده داشت، در دستور کار قرار گرفت.
