برای هر تغییر و تحولی به برنامه و استراتژی نیاز است و اینکه بتوانیم مدیریت بحران داشته باشیم. امروز صنعتگر اگر بخواهد تولید خود را مدیریت کند، نمیداند برنامه چیست و قرار است در صنعت خودرو تا کجا حرکت و پیشرفت داشته باشیم. آیا برای نوشتن برنامهها به روند اتفاقها در صنعت خودرو توجه داریم؟
امروز بیش از ۲ دهه است که کشورهای صنعتی در زمینه تولید خودروهای برقی و خودران در حال مطالعه و کار هستند و پس از گذشت این همه مدت که صرف مطالعه و پژوهش کردهاند اکنون در حال نتیجهگیری هستند.
گفته میشود خودروهای هیبریدی گران است اما اگر این نوع خودروها عمومی شوند برای وارد کردن آن کشور متحمل هزینههای بسیاری خواهد شد. بنابراین، ضروری است از امروز برنامهریزی و سرمایهگذاری شود تا با گامهای کوتاه به فناوری این نوع خودروها دست یابیم و تولید آن را در داخل آغاز کنیم.
ضمن آنکه مدیران نسبت به خودروهای خودران توجه جدی ندارند اما بر اساس پژوهشهای بینالمللی، تا سال ۲۰۳۰(۱۴۰۹) تولید و مصرف آنها شاید به دلیل زیرساختها روند کندی داشته باشند اما از سال ۲۰۳۰ میلادی به بعد رواج زیادی پیدا خواهند کرد. یکی از مزایای این نوع خودروها کاهش ۹۰ درصدی تصادفها است.
بنابراین، پرسش این است که چرا ما از امروز کار تحقیقوتوسعه و نیز بررسی امکان تولید خودروهای هیبریدی و برقی و سایر مدلها را در دستور کار قرار ندهیم؟ همواره حرکت صنعت خودرو کشور به شکل عکسالعملی بوده است؛ به این معنی که دنیا محصولی به بازار عرضه کرده و سپس کشور ما میلیاردها دلار برای واردات آن هزینه میکند تا فعالیت تولید آن را تازه در داخل آغاز کند.
برای توسعه و تعالی صنعت خودرو کشور ضروری است روند حرکت خود را تغییر دهیم و به جای منتظر ماندن، از ابتدا با پژوهش و مطالعه خود به سوی تولید محصولات روز دنیا گام برداریم.
محسن رزمخواه - کارشناس صنعت خودرو
