صنعت خودرو زمانی توانمند است که در زنجیره تامین به خودکفایی رسیده باشد. داخلیسازی صنایع به سیاستهای کلان کشور بستگی دارد.
به طور قطع نیاز نیست تمام قطعات به طور مطلق در کشور تولید شود. برای نمونه، برخی قطعات جزئی به سرمایهگذاری در داخل نیاز ندارند و میتوان آنها را از خارج تامین کرد. امروز در زمینه تایرسازی کشور به پیشرفتهای مطلوبی دست یافته است و نیاز نیست تنها به دلیل نرخ پایین مشابه خارجی آن را وارد کرد. گاهی دیده میشود به دلیل شتاب برای تولید خودرو فرصت قالبسازی به قطعهساز برای تولید قطعات جدید داده نمیشود و ترجیح به واردات است که این مسئله نیز توجیه منطقی ندارد. برای قطعاتی مانند گیربکس، تایر و... سرمایهگذاری زیادی در کشور شده و تولیدکنندگان بزرگی نیز داریم که قابلیت و توانمندی لازم را دارند و میتوانند نیاز خودروسازان را در داخل تامین کنند. ممنوعیت واردات کالاهایی که در داخل تولید مشابه دارند حداقل در صنعت قطعه میتواند اثربخشی مثبت بر رشد و شکوفایی این صنعت داشته باشد به شرط اینکه موانع واردات مواد اولیه و اقلام ضروری قطعهسازان برداشته شود و نیاز به واردات نیست. واحدهای قطعهسازی زیادی زیرمجموعه آنها هستند. برای تولید قطعاتی مانند گیربکس و قوای محرکه در داخل تنها به زمان و سرمایه نیاز است تا قطعهساز فرصت کافی برای تولید داشته باشد. همچنین، باید سرمایه در گردش داشته باشد تا بتواند روند تولید خود را ادامه دهد. شرکتهای فعال در صنعت خودرو در دنیا برای روزآمدی هر ۳ سال یکبار تغییر کلی دارند و در کنار این موضوع برای تامین نظر مشتری نیز هر سال تغییرات جزئی بهاصطلاح «فیسلیفت» در چراغ، سپر و... خودرو ایجاد میکنند اما تغییرات در موتور، گیربکس و... طولانیمدت بوده و ممکن است هر یک دهه تغییرات به وجود آید. بنابراین، صرفه اقتصادی تنها در صادرات نیست. من از این دید به مسئله نگاه میکنم که یک خودرو داخلی، خدمات پس از فروش مناسبی دارد قطعات یدکی قابل تامین داشته و فعالیت کارخانهای در ایران زنجیرهای از افراد را مشغول به کار کرده باشد. از این رو، باید سعی کنیم در کشور در تمام رشتهها فعالیت داشته باشیم. معتقدم نوک تیز صنعت کشور، خودروسازی است و در بین محصولات صنعتی به لحاظ رشد و پیشرفت صنعت خودرو جلوتر است. مونتاژ فناوری، زمینه پیشرفت نمیشود. فناوری در حال رشد است و باید با آن حرکت کرد.
علی جهانافروز - فعال صنعت قطعه
