مژده پورزکی - روزنامهنگار: گاهی وقتها یک ضربالمثل کارآیی خود را از دست میدهد.
بهعنوان نمونه دو روز پیش که خبر افتتاح نخستین آسانسور ویژه جانبازان، سالمندان و افراد کمتوان در متروی تهران منتشر شد، سعی کردیم بگوییم «ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است» اما به یاد آوردن گرفتاریهای افراد کمتوان در مترو، مانع از ادای این سخن شد و به عبارتی دیگر این سخن در گلو خشکید. گفته میشود در این طرح، ۴ آسانسور برای کم توانها در ایستگاه سعدی درنظر گرفته شده و قرار است در آینده ایستگاه امام خمینی(ره) و ایستگاههای دیگر هم از ایندست افتتاحیهها داشته باشند. هرچند این وعدهها امیدهایی به سالمندان، معلولان و دیگر افراد کمتوان برای تردد راحتتر در سطح شهر میدهد اما این اقدام هرگز برای این افراد کافی نیست. با این فرض که آسانسورها این افراد را از تردد در راهروهای طولانی و پلههای زیاد متروها رهایی بخشند، پرسشی که مطرح میشود این است که با واگنهای شلوغ و پرازدحام چه کنند؟ واگنهایی که به یک باره ترمز میکنند و افراد توانمند را روی هم میریزند، چگونه میتوانند میزبان افراد سالمند، معلول و کمتوان باشند؟ واقعیت این است که مترو درحالحاضر ویژه افراد توانمند و جوانی است که میتوانند از پس خطرات و مشکلات متروسواری جان سالم به در برند. خطرات ناشی از سقوط از پلههای برقی، یا گرفتگی قلب و سرگیجه و حتی نگرانی از شکستگی اعضای بدن در اثر ازدحام جمعیت مشکلاتی هستند که هر روز افراد توانمند با آن مواجهند. حال اینکه چنین شرایطی برای سالمندان، نابینایان و ویلچرنشینان به مراتب پرزحمتتر و خطرآفرینتر است. مطالعه تجهیزات و امکانات واگنهای مترو در کشورهای پیشرفته نشان میدهد که امکان بهبود خدمات به افراد کمتوان و سالمند وجود دارد. کوچکترین و سادهترین اقدام، اختصاص یک واگن ویژه برای این افراد است که با این اقدام، بسیاری از مشکلات آنها رفع میشود. بنابراین انتظار زیادی نیست اگر بخواهیم در ساخت و توسعه متروهای شهری توجه بیشتری به این اقشار داشته باشیم. ساخت چند آسانسور ویژه مسافران سالمند و کمتوان مترو هرچند آنچنان دیر نیست که بگوییم «نوشداروی پس از مرگ سهراب است» اماای کاش، در طرح توسعه متروی کلانشهرها برای رفع نیاز افراد کمتوان، معلولان و سالمندان چارهاندیشیهای کافی شود.
