تجربه ایران در قطعهسازی بسیار بیشتر از همسایه خود، ترکیه است اما این کشور با اتصال به صنعت خودرو جهانی و نوآوریهایی که داشته پیشتازتر از ایران حرکت میکند.
برای رفتن به آنسو شاید لازم باشد صنعت قطعه کشور از کشوری که صنعت بومی پیشرفتهای در زمینه فروش خودرو و قطعات دارد ایده یا تجهیزات بگیرد اما باید از کشورهای بنام جهانی گرفته شود تا نتیجهبخش باشد.اقتصاد کشور بانکمحور است و در همهجای دنیا وقتی نظام مالی فعال باشد قسمت زیادی از سرمایه ازسوی بانکها تامین میشود درحالیکه در کشور ما بخش کمی از سرمایه موردنیاز با تمام مشکلاتی که در این امر وجود دارد بهوسیله بانکها تامین شده و بخش بزرگ آن ازسوی سرمایهگذار باید انجام شود.این امر خود چالشهایی را در سرمایهگذاری و نوسازی و بهسازی واحدهای صنعتی بهوجود آورده که ازسوی مدیران مربوط در حال پیگیری است. شاید این امر بخشی از مشکلات صادرات باشد.اما وارد نشدن صنعت قطعه به بازارهای صادراتی تنها به یک عامل برنمیگردد بلکه زنجیره عوامل مختلف باعث شده این صنعت توسعه لازم را نداشته باشد بهطور نمونه روشهای تولید سنتی و نرخ تمامشده بالا از جمله عواملی است که باید به آن اشاره کرد همچنین باید یادآور شد تنها ۲۰درصد از این قیمتها به واحدهای صنعتی برمیگردد و ۵۰درصد مربوط به عوامل بیرونی کارگاهها و مسائل کشوری است ضمن اینکه سهم روابط و ارتباطات بینالمللی در این امر ۳۰درصد است. صنعتگر میتواند در بخش خود با کاهش ضایعات و افزایش بازده نیروی انسانی و نیز اصلاح روش تولید روند کار را بهبود بخشد اما قسمت بیشتر کار به بیرون سازمان مربوط است که باید در این راستا مشکلات از سوی مدیران بالادستی و دولت رفع شود.اگر بهدنبال صنعت خودرو پویا هستیم باید قطعهسازان داخل را تقویت کنیم و در مدت معین هریک از مشکلات را از سر راه تولید برداریم. نمیتوان با وجود چالشها انتظار توسعه داشت.
محمود نجفیسهی - کارشناس صنعت قطعه
