واحدهای صنعتی امروز در شرایطی با اقتصاد کشور به مشکل برخوردهاند که در سالهای گذشته اقدامی برای صادرات نداشتهاند. متاسفانه این موضوع برای واحدهای صنعتی و کارخانههای ایران تبدیل به یک عادت شده است.
زمانی که شرایط اقتصادی دشوار میشود، واحدها به دولت فشار میآورند که معافیتهای مختلف دریافت و از تسهیلات ارزانقیمت استفاده کنند. با این حال، مشکلات اقتصادی کلان که تا حدی برطرف میشود دوباره کارخانهها به تقاضای داخلی رویمیآورند. به جز چند مورد، ایران سهم چندانی در صادرات محصول نهایی ندارد و این موضوع نشان از ضعف تولیدکننده دارد. تولیدکنندگان در شرایط کنونی باید صادرات را در دستور کار قرار دهند و اقدام کنند تا در این زمینه موفق شوند. صادرات بازاری است که سخت به وجود میآید اما ثبات دارد و نظام اقتصادی ایران بر آن تاثیری نمیگذارد. در شرایط افزایش نرخ ارز و برخی مشکلات اقتصادی داخلی اگر تولیدکنندگان ایران توانی در صادرات داشتند، کشور با مشکلات کنونی روبهرو نمیشد. بیشتر صادرات ایران به کشورهای همسایه است و با توجه به شرایط اقتصادی ایران در منطقه، میتوان به طور چمدانی پول را جابهجا کرد. هر چند وظیفه حاکمیت و دولت در این زمینه نباید فراموش شود اما تولیدکنندگان توقع دارند دولت تمام سیاستهای اشتباه و رفتارهای غلط اقتصادی آنها را هم جبران کند. تولیدکنندگان امروز باید به فکر بازارهای صادراتی باشند تا بتوانیم از مرحله کنونی عبور کنیم. این سیاستی است که اگر با تاخیر و تعویق روبهرو شود، به طور قطع آسیبهای صنعتی بسیاری به کشور وارد میکند. دولت در این زمینه باید قوانین صادرات را به حداقل برساند و اتاقهای بازرگانی نیز باید جلسههای بیشتری را برای آشنایی تولیدکنندگان با مقوله صادرات برگزار کند. زمانی که اقتصاد کشور و بازارهای داخلی توان کافی ندارند، تولیدکننده باید به خارج از مرزها رویآورد. این در حالی است که بازار صادراتی یکشبه ایجاد نمیشود و باید برای آن تلاش شود. اکنون میتوان با اولویتبخشی به صادرات صنایع را نجات داد.
علیرضا حائری - تحلیلگر و فعال صنعتی
