یکی از پرسشهایی که امروز در صنعت قطعه مطرح است چرایی واردات قطعه بهجای فناوری است. در دورهای که صنعت خودرو روزگار طلایی خود را سپری میکرد، عنوان میشود چرا بهجای دانش فنی، قطعات وارد شدند.
پاسخ ساده است زیرا واردات راحتتر انجام میشود. هر زمان که هزینه تولید و تامین قطعات روند صعودی میگیرد، تولیدکنندگان ترجیح میدهند قطعات مورد نیاز خود را با نرخ ارزانتر وارد کنند.
مسئله دیگر این است که تیراژ تولید برخی قطعات پایین است و در نگاه نخست داخلیسازی آنها نمیتواند توجیه اقتصادی داشته باشد.
اما معتقدم میتوان با روشهایی محاسبهشده سرمایهگذاری در این بخش را توجیه کرد؛ بهشرط اینکه خودروسازان نیز همراهی کنند. اگر تا امروز این امر ازسوی دولت، خودروساز و قطعهساز انجام نشده ناشی از بیتوجهی بوده است.
هماکنون در حال تامین برخی قطعات برای خودروهایی هستیم که تیراژ پایینی دارند، اگر خودروساز با قطعهساز توافق کند که محصولات را به مدت ۳سال با نرخ بالاتری خریداری کند، صنعتگر میتواند با مدیریت سرمایهگذاری خود را مستهلک کرده و در ادامه قیمتها را کاهش دهد.
البته تاکید میکنم در این مرحله ضرورت دارد دولت و وزارت صنعت، معدن و تجارت با خودروساز در تامین مالی و تسهیلات همراهی کند.
این امر شدنی است و برای خودکفایی صنعت خودرو حتی برای قطعاتی که تیراژ پایینی دارند باید محقق شود. استفاده از روش بیان شده(عقد قرارداد برای خرید قطعات تا ۳سال با نرخ تمام شده بالا و سپس کاهش قیمتها در ادامه تولید) داخلیسازی بیش از ۹۰درصد قطعات را توجیهپذیر میکند.
همچنین تنوع تولید در کشور بسیار بالاست از اینرو، باید برای مدت کوتاهی تنوع خودروها را کاهش داد. بهاینترتیب تیراژ قطعات به همان نسبت افزایش یافته و تولید را توجیه میکند.
در این فاصله قطعهساز نیز به تقویت فناوری خود پرداخته و با مشارکت همتایان بینالمللی انتقال فناوری و روزآمدی را در دستور کار خود قرار
«میدهد. اگر دولت برای تحقق این امر مصمم باشد بهجرات میتوان مدعی شد بیش از ۹۰درصد قطعات تمام خودروها را میتوانیم با فناوری و استانداردهای روز جهانی داخلیسازی کرده و شدت وابستگی را به واردات قطعات منفصله کم کنیم.
محمود نجفیسهی - عضو هیاتمدیره انجمن قطعهسازان استان سمنان
