انرژی تجدیدپذیر از جمله انرژیهایی است که در دنیا نظرهای بسیاری را برای تولید انژری پاک به خود جلب کرده است.
این امر موجب شده است تحقیقات بسیاری برای عملیاتی کردن آن انجام شود. در ایران نیز برای بکارگیری از این انرژی تلاش شده است اما مشکلات بسیاری در توسعه تجدیدپذیرها وجود دارد که آینده این صنعت را در ابهام قرار داده است. ایران پس از چین با ۱.۳ میلیارد نفر جمعیت، بیشترین یارانه انرژی را در جهان میپردازد، آن هم بهصورت ناعادلانه. بعضی مسئولان در دولت و مجلس نرخ خرید برق تجدیدپذیرها که به صورت متوسط ۴۰۰ تومان بر کیلووات ساعت از بخش خصوصی خریداری میشود را با نرخ برق ۷۰ تومانی وزارت نیرو(با در نظر گرفتن یارانه به مردم تحویل میدهد)، مقایسه میکنند و نتیجه میگیرند انرژی تجدیدپذیر هزینهبر و گران است. اگر موضوع یارانهها به شکل دقیق بررسی شود متوجه میشویم که اصل موضوع برعکس است. در حقیقت، برق فسیلی در ایران یارانه میگیرد نه برق تجدیدپذیر، هزینه تمامشده برق فسیلی در ایران با احتساب سوخت مصرفی، بیش از ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ تومان بر کیلووات ساعت برای دولت تمام میشود. این برق تولیدشده با یارانه پنهان دولت با نرخ ۷۰ تومان به مردم عرضه میشود. به طور کلی، بدون نادیده گرفتن هزینههای زیستمحیطی که نیروگاههای فسیلی برای محیطزیست ایجاد میکنند تولید برق از انرژیهای تجدیدپذیر در سراسر جهان به مراتب ارزانتر از تولید برق از انرژی فسیلی است. بر اساس قانون، هزینه توسعه انرژی تجدیدپذیر در قبوض برق لحاظ شده است. یعنی مردم بهای توسعه تجدیدپذیرها را پرداخت میکنند. از طرفی، در سال ۹۶ بهای برق تولیدشده در نیروگاههای تجدیدپذیر با تاخیر پرداخت شد. دلیل این موضوع خرج شدن این بودجه(که از سوی مردم پرداخت شده) برای مصارفی خارج از موضوع تجدیدپذیرها بود. این امر موجب شد اعتماد بخش زیادی از سرمایهگذاران داخلی و خارجی نسبت به سرمایهگذاری و فعالیت در توسعه نیروگاههای تجدیدپذیر از بین برود.
محمدحسن غفوری / کارشناس انرژی
