شرایط کنونی واحدهای تولیدی به گونهای است که بسیاری از مسئولان به دنبال تزریق منابع مالی به واحدها هستند. با این حال، تزریق بدون برنامه منابع باعث میشود صنایع اولویتدار از چرخه رقابت حذف و صنایع غیراولویتدار تقویت شوند.
یکی از موضوعهایی که سالها پیش در این زمینه مطرح شد، بحث استراتژی صنعتی در کشور بود. در نبود استراتژی صنعتی مشخص نیست که کشور در سالهای آینده به چه دستهای از صنایع چه سطحی از اولویت را اختصاص خواهد داد. بر این اساس، در حمایت از واحدهای اولویتدار اکنون نمیتوان اقدام جدی داشت و دولت بیشتر تلاش میکند تا تمام واحدهای صنعتی را به طور یکسان مورد حمایت خود قرار دهد. این موضوع در حالی است که نیاز صنعتی ایران باید ارزیابی شود و به تناسب آن از واحدهایی که در این راستا فعالیت میکنند حمایتها نیز بیشتر شود. طبیعی است در شرایط کنونی که تخصیص تسهیلات و ارز برای دولت مشکلاتی دارد، اولویت باید با صنایع مورد نیاز باشد اما به دلیل نبود استراتژی صنعتی چنین سیاستی را در کشور نمیتوان اجرا کرد. دولت باید بدون در نظر گرفتن انتقادها هر چه سریعتر برنامه صنعتی کشور را تدوین کند. شاید به ظاهر در آغاز این کار منتقدان ادعا کنند که در شرایط کنونی اولویت دولت نباید طرحریزی بلندمدت باشد اما در واقعیت این موضوع نیاز کوتاهمدت و بلندمدت کشور را به طور همزمان برطرف میکند.
حسین حقگو - کارشناس اقتصاد
